Categorie archief: Siri

Mijlpalen

Op 12 oktober 2010 stond Siri tussen mijn benen en besloot om een eindje verder te gaan kijken. Wat bijzonder was dat ze dit niet kruipend deed, maar door het zetten van haar eerste stapjes! Zo 'liep' ze verhoudingsgewijs slechts 2 weken achter op haar zus, die twee weken voor haar verjaardag haar eerste stapjes zette. Maar die achterstand is volledig ingehaald, want waar Ida vervolgens nog enkele weken erover deed om meer dan vijf stapjes achtereen te maken, loopt Siri nu al rustig (en trots als een pauw) van keuken naar woonkamer, iets dat de hashtag #trotsevader volledig verdiende.

Op 13 oktober 2010 was Siri dus officieel baby-af, want jarig. Toch wel een emotioneel moment, zo'n tweede mijpaal, want de kans is niet groot dat er nog een nieuwe baby in huis komt, aangezien de drukte van vandaag de dag ons toch echt wel even genoeg is. En dan zeg je als ouders tegen elkaar: 'voorlopig blijft ze voor ons tóch een baby, ze is nog zo baby-achtig', iets dat flink wordt geloochenstraft als ze dan als een echte dreumes door de kamer rondloopt.

Siri was verder niet bijzonder onder de indruk van haar eerste verjaardag. Alle foto's die we die dag van haar maakte toonden een Siri met een ernstige blik, iets dat de feestvreugde bij Ida trouwens niet wist te drukken. Ook op het kinderdagverblijf, waar ze die dag gewoon naar toe ging, werd haar verjaardag gevierd met cadeautjes en gezang. Helaas geen mooie verjaardagsmuts (misschien waren de leidsters dat vergeten, of gewoon niet zo handig) of slingers, maar wel weer een aantal pasjes door de ruimte.

Vanochtend hebben wij daarom voor haar wel een mooie muts gemaakt, en een taart versierd met een grote 1. En toen opa en oma op bezoek kwamen en zij konden genieten van wankelende eenjarige was de feestvreugde compleet. En dan komen morgen ook nog de andere omaopa (Idawoord). Siri en Ida genieten erg van het bezoek, zeker Ida die elke gelegenheid graag aangrijpt om 'Lang zal die leven' te gaan zingen, iets dat Siri ook weer leuk vindt, want ver voor het onvermijdelijke 'Hieperdepiep Hoera!' steekt ze beide handjes al met een brede grijns langs haar oren. En zo geniet elk meisje weer op haar manier van deze prachtige mijlpaal.

Fotogeniek

De twee meiden die op dit moment mijn hele leven leiden, doen dat op zeer intensieve wijze. Ida is een vrolijke en drukke peuter die de hele dag door aan het babbelen is en die afwisselend meewerkend en tegendraads is, precies zoals het moet op haar leeftijd. Ze vraagt veel aandacht en vindt het sóms moeilijk om die te delen met haar zusje. Siri is een zeer actieve baby. Sinds anderhalve maand kan ze kruipen en ze doet dat nu alsof ze nooit anders kon, verder loopt ze graag langs de bank, maar nog liever aan de vingers van een willekeurige volwassene die voorhanden is. Met de mogelijkheid fysiek de wereld te verkennen, is ook haar eigen wil ontwikkeld, die ze nu dan ook zeer luidkeels tot uiting kan brengen. De laatste week heeft ze het talent ontwikkeld om zó hard te krijsen dat haar mede-baby's op het kinderdagverblijf ervan in tranen uitbarsten. Wij hopen haar dit snel weer af te leren, want ook Ida (en wij zelf) zijn niet echt gediend van dit trommelvliezenteisteraartje (mooie voor galgje).

Te begrijpen is dat de behoeftes van deze dames regelmatig clashen, en helaas zijn ze nu beiden dusdanig vocaal om hier over hun misnoegen te uiten, dat het niet altijd even gezellig is in ons koninkrijk. Maar daar staat tegenover dat er een rijkdom is aan vertederende momenten waarbij de meisjes elkaar kusjes geven (Ida Siri) of bij elkaar op schoot klimmen (Siri Ida), of elkaar breed lachend aankijken. "Ik vind Siri lief" of "Ik gaat Siri aaien" horen wij vaak van Ida, naast "Ik wil niet dat Siri gilt" of "Siri moet weg". Het is een dynamisch bestaan hier in huis.

Hieronder de nieuwste foto's van de schoolfotograaf die ook een kinderdagverblijffotograaf is (nog een galgjewoord). Veel kijkplezier.


De mobiele generatie

Waarschijnlijk hebben onze ouders zich ook verbaasd hoe snel wij ons als kind bepaalde zaken eigen maakten. Zij groeiden op zonder TV, wij groeiden op zonder internet en moderne gadgets ter lering ende vermaak. Feit blijft dat Ida al sinds ik een iPhone heb geïnteresseerd is in dat ding en ermee kan lezen en schrijven, ware het niet dat ze nog niet kan lezen en schrijven natuurlijk. Maar unlocken, spelletjes opstarten en weer afsluiten, onbedoelde telefoontjes plegen en filmpjes kijken doet zij in een handomdraai. Dat was reden om een paar maanden geleden ook maar een iPod Touch te kopen, zodat we tegelijkertijd ons ding konden doen. Dat ging een poosje goed.

Maar nu ook Siri mobieler wordt, steeds beter tijgert, staat en zelfs loopt, en wat meer interesse krijgt voor de wereld om haar heen omdat ze die nu zelf dichterbij kan halen, blijkt dat ook zij te bekoren was met het toverspul van Apple. Dus misschien binnenkort een derde?

Hier de situatie vanmiddag. Gelukkig was het voor het eerst sinds maanden dat Ida weer eens met de iPhone speelde, dus een verdeelsleutel is nog geen probleem, maar hoe mobieler Siri wordt, hoe pregnanter dit vraagstuk. Wordt vervolgd dus.

(voor de liefhebbers: Siri en Ida spelen tegelijkertijd de leuke app Babysitter2go, een aanrader voor Ida's leeftijdsgroep en ook in een gratis versie te verkrijgen.)

Nederland-Slowakije

Het is nog maar de vraag of de onderstaande situatie vandaag zal lukken. Weliswaar kon ik zaterdag niet de verleiding weerstaan om twee WK-rompertjes mee te nemen, al is dit naast een eventueel pak jus d'orange het enige oranje dat je in ons huis zult aantreffen. En weliswaar interesseert het voetbal me niet bijster, al vind ik de wedstrijden waar NL in meespeelt stiekem wel leuk, dus áls het even lukt om zo nu en dan een blik te werpen, dan zal ik dat ook doen. Maar ja, het is 27 graden, in de tuin staat een zandbak en een badje met speeltjes en Ida vindt niets leukers om zowel het zand, het water als de speeltjes over en weer te transporteren. Siri zit daar graag naast en vermaakt zich met allerhande speeltjes en om zich heen kijken.

Daarnaast: anderhalf uur stil zitten? Ik denk het niet. Zowel Siri als Ida zijn niet van de volhouders op dat vlak. Eén positieve uitzondering: gisteren hebben we met vrienden een verbazende twee uur volgehouden op een zonnig terrasje, en dat was een aangename verrassing. Geen gedrein of gezeur, één wandelingetje in de omgeving voor Ida en verder vermaakten ze zichzelf prima. Fijne wedstrijd allemaal!

Dag 731

Vrijdag 21 mei mocht Ida haar derde levensjaar beginnen en vierden wij haar tweede verjaardag. Naast alle hektiek hadden Judith en ik gelukkig ook nog een paar momentjes waar we konden nadenken over hoe het twee jaar geleden was. Dat we in het holst van de nacht naar het ziekenhuis waren gereden en uren achtereen dachten en zeiden: ‘nu zal het wel niet zo lang meer duren’. De waarheid was wat ingewikkelder, want pas om kwart voor vijf ’s middags mochten wij Ida welkom heten in wat vanaf dat moment ons gezin was. We waren pas tegen twaalven thuis, dus écht van start met het gezinsleven gingen we pas de volgende ochtend toen Leolien de kraamverzorgster de scepter overnam en ons op het juiste ouderspoor zette.
Dag 2 was dus óók een belangrijke dag, dus wat doe je met de tweede verjaardag van díe dag? Je stapt met het hele gezin in de auto, rijdt naar de Zijldijk en neemt daar met z’n vieren het voetgangers- en fietspontje naar de overkant. Je maakt een mooie wandeling naar de molen aan de Broekpolder en weer terug naar het pontje en rijdt weer terug. Simpel en heerlijk.




Bloglacuneoorzaak 2

Zoals in het vorige logje al uitgelegd: ik heb het maar geaccepteerd dat ik voorlopig niet aan loggen-zoals-ik-wil toekom. In de tussentijd daarom ook van Siri een fotoblog. Siri groeit als kool en hoewel ze andere volgordes en tempo’s aanneemt op het gebied van haar ontwikkeling als haar oudere zus, gaat het zeer voorspoedig. Sinds een korte tijd kan ze behoorlijk goed rechtop zitten, en wil ze nu ook hoe langer hoe meer staan, wat beide alleen kan met een volwassene in de buurt of omringd door kussens, want erg stabiel is ze nog niet. Ze brabbelt ongeveer de hele dag baa! baa! baa! en houdt daarmee regelmatig haar zus uit haar slaap. Verder krijgt ze nu sinds een dikke maand potjes te eten en verorbert die met smaak. In tegenstelling tot Ida is Siri een fervent eetster, wat een hele opluchting is na Ida die minstens een half jaar erover deed om zonder hysterische huilbui een maaltijd achterover te slaan. Oh en die prachtige bos haar die ze bij haar geboorte had was bijna helemaal uitgevallen, dus heb ik haar vorige week maar meegenomen naar de kapper die met vijf knippen van de schaar een mooi kort koppie creëerde wat eigenlijk wel erg schattig staat!






Siri het meisje

Natuurlijk is Siri nu ook al een meisje. Een exemplaar van 5 maanden oud en twee dagen, dat lacht en draait en kreunt en poept en eet en op allercharmantste wijze iedereen voor zich inneemt door te pas en onpas een schandalig prachtige glimlach op te zetten waarmee zelfs het steenkoudste hart het smeltpunt bereikt. Een exemplaar dat tevreden door het leven gaat, wat onregelmatig slaapt overdag, maar dit ’s nachts volledig revancheert door meer dan het klokje rond te slapen. Een exemplaar dat op geheel eigen wijze haar plekje in het gezin heeft gevonden en ingenomen en niet meer is weg te denken. Zo’n exemplaar.

Maar wie zal zij zijn over vijf jaar, over tien jaar, over zeventien jaar en zeven maanden? Een pak tarotkaarten, een glazen bol, de teletijdmachine van professor Barabas, we kijken er niet naar om, maar trachten de toekomst te abstraheren uit het heden en het verleden. Gissend zien we een sociaal meisje voor ons, dat een scala aan vrienden om zich heeft verzameld, elk weekend logeert of logeergastvrouw is, en in de klas zowel de juffen als haar klasgenoten voor zich wint. Als ze wilde kon ze ze allemaal om de vinger winden, maar Siri is dienstbaar aan haar vriendschappen. Ze staat voor haar vriendinnetjes en vriendjes klaar, luistert naar ze, speelt op ze in, en weet ze ook te bewegen datzelfde voor haar te doen.

Uiterlijk doet haar niet zoveel, ze draagt leuke kleertjes, weet haar ouders te bewegen schattige en hippe jurkjes of broekjes voor haar te kopen, maar is geen merkenfreak of meeloopster. Tussen wat haar ouders voor haar kopen en wat ze zelf uitkiest, ligt een eigen stijl van kleren die niemand anders past dan haar, maar moeite heeft ze daar niet voor gedaan. Een borstel door het haar in de morgen, een tandenborstel over haar gebit en ze is klaar voor de dag. Een natuurlijke schoonheid.

Op school komt ze goed mee. Ze is slim, kan uitstekend luisteren, doet graag mee met projecten of gym, maar zal niet gauw uitblinken in bepaalde zaken. Haar interesse ligt niet in het academische vlak, maar op het sociale. Oudergesprekken gaan dan ook vooral over het kletsen in de les en het ‘iets meer haar best doen’. Ze wil ook best, maar doet het gewoon niet, het is niet belangrijk.

Dansen doet ze graag, ze vindt het leuk als anderen naar haar kijken, en ze vindt het leuk om met anderen te bewegen. Muziek vindt ze heerlijk om naar te luisteren en ze houd van alle muziek, klassiek of pop, alternatief of mainstream, zolang het maar lekker klinkt. Verder zit ze op een teamsport, waarbij ze vooral de uitwedstrijden leuk vindt vanwege de gezellige autoritten ernaartoe.

Siri is een makkelijk kind, dat niet gauw ongehoorzaam zal zijn, of lastig, of humeurig. Opvoeden van Siri zal vooral inhouden haar een beetje te harden tegen teleurstellingen. Haar leren niet mee te lopen met anderen maar haar eigen ideeën te ontwikkelen. Eerlijk te zijn tegenover vrienden, ook al doet dat soms pijn om te doen of om eerlijkheid te horen. Haar te leren haar vertrouwen in de wereld te koesteren. Soms heeft ze een schop onder de kont nodig of een peper in de reet op het gebied van school en huiswerk, maar op alle andere vlakken zal ze juist een beetje afgeremd moeten worden, anders gaat ze veels te veel verplichtingen aan en komt ze niet genoeg toe aan zichzelf.

En dan de grootste zorg die een ouder kan hebben: met wat voor vriendje of vriendinnetje komt Siri thuis? We gaan er even gevoeglijk van uit dat ze met een mannelijke partner thuis komt, en dat ze met een partner thuis komt nogal waarschijnlijk zijn, want zo’n allemansvriendin is uiterst aantrekkelijk om het hof te maken, en al die aandacht zal zeker ook in goede aarde vallen, vrees ik. Als ouders sta je daarin vrij machteloos. Al eerder schreef ik over angstvisioenen van pukkelige pubers die serenades brengen onder ons nachtelijk raam of zwetend en angstig voor de deur staan in de hoop een glimp van onze pareltjes te mogen opvangen en vooral Siri zal daar maar al te blij mee zijn. Uiteraard zullen we haar in de opvoeding de nodige voorzichtigheid leren in de trant van ‘jongens denken maar aan één ding’, maar met enig angst en beven zien we deze periode wel tegemoet. De nu bedachte taktiek is er één van ophemelen tot het jongmens erbij neervalt en dat Siri zich wel geroepen móet voelen om enkele relativerende opmerkingen te maken over dat die jongen nou toch ook niet zó bijzonder is. Om dan quasi onschuldig te verzuchten dat als het écht haar keuze niet is, dat wij dan de knul met tranen in onze ogen de deur zullen wijzen en hopen dat het volgende pukkelige exemplaar wél schoonzoonfähig is voor ons lieve Sirike.

En zo worden kleine meisjes groot, en denkend aan al die jaren van peuter-, kleuter-, pre- en echte puberteit acht ik mijzelf een gelukkig mens als ik onze vijf maanden oude baby nog lekker tegen me aan mag houden, mag overstelpen met kusjes en liefdesuitingen en voorzien van schone luiers en royale flessen melk. Het leven mag nog even simpel zijn.

Vind de verschillen

Een klein jaar geleden was de schoolfotograaf bij het kinderdagverblijf van Ida en een week geleden weer. Onderstaande foto’s zijn het resultaat van beide bezoekjes, ik stel voor dat u zelf bepaalt welke de meest recente is.

Nu onze dagen zijn gevuld met het heen en weer rennen tussen onze dochters, is het onmogelijk om niet hier en daar wat vergelijkingen te trekken. Waren we er op de dag van de geboorte van overtuigd dat Siri sprekend op Ida leek, tegenwoordig zien we eigenlijk voornamelijk verschillen. En toch zet de verzorging van Siri veel herinneringen aan Ida voorin het brein. De jankjes en kreetjes die beide dames slaakten als ze krampjes hadden, de hortende en stotende manier waarop een huilbui zich aankondigt en waarmee je weet dat je als de sodemieter een fles in elkaar moet draaien, het vele heen en weer lopen met een dochter op de armen/de schouder/in de kinderwagen. Hoeveel kilometer hebben we wel niet afgelegd ondertussen, al ijsberend (IJS! roept Ida bij de ijsbeer) door de kamer?

En het stemt je vreselijk melancholiek, om je te beseffen dat 16 maanden geleden we dezelfde kromme beentjes moesten bedwingen om Ida de luier te verwisselen, we dezelfde flesjes maakten, haar voor een deel dezelfde kleertjes aandeden, en dezelfde geluksmomentjes hadden op het moment dat ze lekker tegen ons aan kroop en in slaap viel. En nu, alweer bijna 18 maanden na haar geboorte, loopt Ida door ons huis alsof ze nooit iets anders deed, haar vocabulaire groeit met de dag, ze heeft haar eigen vaste programma’s, zoals alle lampen aanwijzen die licht geven, hetgeen een hele klus is als je het Rapenburg affietst, of borden en bekers als leeg markeren met de gevleugelde woorden ‘ap’. En gisteren kregen we tot overmaat van ramp het bericht dat ze vanaf 1 januari al naar de peutergroep gaat op het kinderdagverblijf. Normaal gebeurt dit pas rond de tweede verjaardag, maar klaarblijkelijk (we hebben nog geen verklaring gekregen, dus hier is het nog raden) is ze groot genoeg om met onder meer haar vriendjes Tijl, Gijs en Rienk de overstap naar de grote kindjes te maken!

Kleine kinderen worden groot, en natuurlijk voel ik de nodige trots als Ida al zo vroeg geschikt wordt geacht om met grotere kinderen te interacteren (ze speelt regelmatig al een ochtendje of middagje beneden), en op een ruimte komt waar faciliteiten zijn waar ze over een tijdje op de wc mag zitten. Maar het gaat ook zo ontzettend snel. Voor je het weet gaat ze naar school, komt ze met vriendjes thuis, en bezoekt ze je met haar kinderen in je bejaardenwoning. Hè, het lijkt wel of dat hele oudergedoe alleen maar met behulp van clichés is uit te drukken. We moeten het er maar voor over hebben, want al gaf je me een miljard, nog zou ik deze dametjes nooit en te nimmer uit mijn leven willen verwijderen.

Voor de goede orde: links is Siri en rechts is Ida op nagenoeg dezelfde leeftijd.

Van moment tot moment

Dat we in een maalstroom van gezinsleven terecht zouden komen, dat hadden we wel zo’n beetje verwacht, maar het is onmogelijk om je een voorstelling te maken van de omvang van die maalstroom. Het is een dagtaak om alle ballen zo’n beetje in de lucht te houden, beide meisjes genoeg aandacht, liefde, eten en schone luiers te geven, maar het is het allemaal waard. De momentjes met Siri op schoot, al of niet met fles, het zien hoe Ida haar zusje adoreert, al heeft ze best zo nu en dan haar moeilijke momentjes als ze niet exact dat kan doen wat er in haar hoofdje omgaat (en wanneer kan dat nou voor u en ik?). De nachtelijke sessies, die Judith en ik uiteraard in ploegendiensten uitvoeren, en die ons desondanks toch beetje bij beetje slaapgebrek opleveren, maar die ook resulteren in een uur met een kleine, warme baby op schoot, die haar ogen de kost geeft (en maar niet gaat slapen, ook al wil jij dat zo graag), kronkelige bewegingkjes doet, zachtjes snurkt of ademhaalt en uiteindelijk in het volste vertrouwen in slaap valt. De tocht door het huis naar haar slaapkamertje, het in de wieg leggen, en daarna flesjes schoonmaken en dankbaar weer in bed kruipen met je slapende gade.
We wisten het niet, en al hadden we het geweten, dan was er niets anders geweest, ook dan was Siri gekomen, mochten we haar welkom heten, en stuurden we onderstaande kaartjes de wereld in, met hetzelfde ontwerp als het kaartje van Ida, maar met andere tekst, foto en kleuren uiteraard.

My Girls


There isn’t much that I feel I need
A solid soul and the blood I bleed
But with a little girl, and by my spouse,
I only want a proper house

[…]

I don’t mean to seem like I
Care about material things,
Like a social status,
I just want
Four walls and adobe slats
For my girls

“My Girls”(C) 2009 Animal Collective van het album Merriweather Post Pavilion


.