Categorie archief: Zij

My Girls


There isn’t much that I feel I need
A solid soul and the blood I bleed
But with a little girl, and by my spouse,
I only want a proper house

[…]

I don’t mean to seem like I
Care about material things,
Like a social status,
I just want
Four walls and adobe slats
For my girls

“My Girls”(C) 2009 Animal Collective van het album Merriweather Post Pavilion


.

Twee Handen

Twee Handen
Tien jaar geleden drong het tot me door dat degene die ik op dat moment voor me had die vrouw was met wie ik de rest van mijn leven wilde delen: Judith. Na bijna vijf jaar ons geluk samen te beleven, kwamen we in een periode waarin het heel reëel werd dat die periode ernstig verkort kon worden. Tot ons grote geluk ligt die periode nu ver achter ons en zijn we wijzer en rijker geworden en zo mogelijk nog doller op elkaar. 15 maanden geleden konden wij ons tweeschap tot een drietal vergroten en in oktober spelen we voortaan een kwartet.

Maar vandaag mogen we met z’n tweetjes het heuglijke feit vieren dat we een decennium van elkaar mogen genieten (en 9 maanden zijn getrouwd)! Ik hoop dat er nog meer zullen volgen.

De Trouwdag

De plannen waren al gelegd tijdens de zwangerschap van Ida, en ons oorspronkelijke plan was om de bruiloft te vieren op 19 augustus, de datum dat onze verkering ‘aanging’. Maar luiheid, besluiteloosheid, en het feit dat er al een hoop andere dingen gaande waren, zoals een bepaalde zwangerschap, zetten de plannen weer in de ijskast. Dus werd het 19 november 2008, de datum waarop we exact 111 maanden verkering zouden hebben.

De belangrijkste reden om te trouwen was Ida. Zowel Judith als ik zijn geen enorme trouwfanaten, en zien het huwelijk eerder als een administratieve handeling dan als een bevestiging van onze liefde in het openbaar. Mensen die ons kennen weten dat we van elkaar houden, en wij zelf weten dat ook, een rite de passage hadden we daarvoor niet nodig.

Maar goed, voor de wet zijn een heleboel handige dingen geregeld voor getrouwde mensen, en dan vooral wat betreft erfrecht en voogdijschap, dus hakten we deze zomer de knoop maar eens door en besloten we op een nogal onromantische manier dat we maar moesten gaan trouwen. In een eerste versie zouden we alleen naar het stadhuis gaan en onze handtekeningen zetten, terwijl er uit het gemeentehuis een aantal bodes aanwezig zouden zijn om te tekenen als getuige. Dat vonden we toch wat al te gortig, en daarom vroegen we onze ouders om erbij te zijn, en dan gelijk getuige te zijn: twee vliegen in één klap, en daarmee geven we ook aan hoe belangrijk onze ouders zijn geweest in ons leven in het algemeen en in de afgelopen vier jaar in het bijzonder.

Een handige bijkomstigheid was het feit dat een huwelijk in nagenoegalle CAO’s recht geeft op twee of drie dagen bijzonder verlof, dus diepaar daagjes vrij was ook geen straf.

En als je dan gaat trouwen, dan maak je er natuurlijk wel een beetje een leuke dag van, vandaar dat we twee maanden van tevoren al enigszins glazig bij een juwelier zaten om trouwringen uit te kiezen. Uiteindelijk viel de keuze op twee witgouden ringen met een matgeborstelde finish en elkaar’s namen als inscriptie. Ikzelf had twee weken van tevoren een pak gekocht, en Judith een week van tevoren een prachtige jurk en bijbehorende accessoires (klik op de foto’s en je komt in Judith’s fotoalbum voor details).

Een collega met wie ik goed bevriend ben had ik gevraagd om foto’s te maken tijdens de plechtigheid. Hoewel onze ouders graag en veel fotograferen had ik toch het idee dat het prettiger was als ze zich konden wijden aan hun taak als getuige, ouders van het bruidspaar en grootouders van Ida, en zich geen zorgen hoefden te maken over belichting, compositie en op het juiste moment afdrukken. De foto’s bij dit artikel zijn respectievelijk van haar, en van onze vaders.

Een week van tevoren was de trouwambtenaar bij ons langsgekomen om te vragen naar het verhaal achter het bruidspaar, en ik moet zeggen dat we blij zijn met onze keuze van ambtenaar. Het was een hartelijke vrouw, die er een informele en leuke verhandeling van maakte en ons een vertrouwd gevoel gaf bij deze toch belangrijke dag.

We waren met z’n achten naar het stadhuis gelopen, en na de voltrekkingliepen we gezellig weer terug. Thuis droeg ik Judith over de drempel(een oudromeinse gewoonte, vandaar) en trokken we een fles champagneopen. Om zes uur kwam de cateraar die een heerlijke maaltijd op tafelzette en na het vertrek van de gasten gingen wij ’s avonds tevreden enversgehuwd naar bed.

Beloved One

(copyright Lou Rhodes, van het gelijknamige album)

Since
I
found
you
My whole world
Seems to shine anew

I
Can’t
Find a way
To tell you all
I need to say

You are my precious one
And since my life began
I’ve been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

And you touch me so deeply
I melt away
And you hold me so completely
I love my selt

You are my precious one
And since my life began
I’ve been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

I thought my heart would overflow
The day you came
Sweet light I’d longed for filled my soul
And sang your name

You are my precious one
And since my life began
I’ve been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

Pantheon

Eindelijk ben ik erachter hoe je het ouderschap kunt omschrijven. Van de één op de andere dag, weliswaar met een beetje voorbereiding (een maand of negen zo doorgaans), maar tijdens die voorbereiding wordt er nergens gewag gedaan van dat feit, word je gebombardeerd tot god. Samen, dat wel, dus als ouderpaar bevolk je gezamenlijk een tweeledig pantheon.

Het scheppingsaspect is natuurlijk evident, maar voor een kind zijn zijn, of haar, ouders goden. Ze zorgen dat er op miraculeuze wijze eten op tafel komt (of in Ida’s geval in de fles), ze zorgen voor al het materiële en immateriële dat in hun wereld aanwezig is, ze bepalen wat goed en wat kwaad is, en stellen de regels vast wat er moet gebeuren en wat niet, als het nodig is straffen ze, onmiddellijk of tezijnertijd. Daarnaast weten ze alles, kunnen ze alles, zijn ze onfeilbaar, de belichaming van alles wat goed is, onaantastbaar, bezitters van een onuitputtelijk geduld en vergevingsgezindheid.

Natuurlijk, dat beeld vermindert in de loop der jaren, als het goed is komend tot een apotheose en Nietsche-achtige verwerpingen in de puberteit, maar tot die tijd moeten zowel ouder als kind er mee leven dat dit de verhouding is die gelegd is, en het is een bekend feit dat dat bij beide partijen nog wel eens tot conflicten kan leiden. De ouder kan moeite hebben met deze deificatie (want noblesse oblige) en de neiging hebben deze te relativeren (‘papa weet echt niet alles’). Hierdoor kan een kind uiterst in verwarring raken, want de realiteit is een harde leermeester. Maar ook het kind kan eigenhandig tot inzichten komen die het godsbeeld doen wankelen. Het ontdekken dat Sinterklaas niet bestaat is een bekend voorbeeld, omdat dit een moment is dat een kind beseft dat hij al die tijd voor de gek is gehouden door zijn ouders, wat in sommige gevallen kan leiden tot een vertrouwensbreuk. Meestal gelukkig blijkt hieruit de totale flexibiliteit van kinderen, want het is erg moeilijk om papagod en mamagod van hun troon te stoten. Zelfs mishandelende, alcoholistische, schreeuwende en carnavalvierende ouders zullen het bijzonder bont moeten maken, willen ze adoratie van hun kind kwijtraken. Let wel, naarmate het kind ouder wordt, wordt de kans hierop groter.

Als nieuwbakken godheid word je je bewuster van hoe jij zelf tegen je ouders hebt aangekeken. Je kijkt voor zover dat gaat in de onbetrouwbare wereld van de menselijke herinnering terug op jouw blik op je ouders, en hoe zij dingen oplosten en aanpakten, en merkt dan dat je meer van ze hebt overgenomen dan je ooit voor mogelijk had gehouden. En je beseft je daarnaast dat ook jouw kroost zaken van je gaat overnemen, de goede en de slechte kanten. En dat je hoog of laag kunt springen, maar het is onmogelijk om dit proces tegen te gaan: jouw kind wordt een kopie van jou, in je evenbeeld geschapen, en daarnaast zo ontzettend zichzelf. En dus ben je je bewust van het feit dat ook jij een kopie bent. Een kopie van je ouders, maar ook van hún godenhuis, je grootouders, en zo generaties terug. En met dat besef komen twee inzichten: je ouders hebben het over het algemeen behoorlijk goed gedaan allemaal, al laat elke ouder regelmatig steekjes vallen, en indirect komt die trots die je tijdens dit spiegelende besef ondervindt dus linea recta bij jezelf terecht.

Met andere woorden: ik ben trots op mijn ouders, hoe ze mij hebben opgevoed, mij vrijheid hebben gegeven om te groeien en structuur en grenzen om mij daarin niet te laten verdwalen, en ik hoop dat ik alle goede dingen die ik van ze heb geleerd ook kan en mag doorgeven aan mijn kleine Ida. Ik zie ook zoveel goede dingen in de opvoeding van Judith en hoe zij die meeneemt in haar ideeën over opvoeding en houding tegenover Ida, en ik ben daardoor ongelooflijk trots op onszelf dat wij tot nu toe prima ouders blijken. We houden van Ida, we geven haar liefde en aandacht, maken ons niet teveel zorgen dat we haar verstikken en niet te weinig dat we haar negeren en ik heb het idee dat misschien de titel god wat overdreven is, maar liefhebbende ouders zeker geen onware bewering zou zijn

Ach, het hele godsverhaal is misschien een tikje overdreven, maar denk hier maar eens over na: wie gaf in het verleden de koningen en koninginnen hun status en positie?

Geluk

vragenlijstZo nu en dan vul ik een online vragenlijst in. Het is meestal stomvervelend, maar er bestaat een kansje dat je er iets mee wint, en ik vind het belangrijk dat er ook leden van de niet-mainstream zijn die hieraan meedoen. Eergisteren kreeg ik er weer eentje toegestuurd, en tot mijn grote interesse ging deze over geluk: een boeiend onderwerp en voor mij zeer actueel de laatste tijd.

"Welke commerciële producten associeert u met geluk?" was de eerste inhoudelijke vraag die gesteld werd. Een open vraag, waarin ik mocht invullen wat ik maar wilde. Wat een fascinerende vraag. Ten eerste omdat ik natuurlijk geen enkel commercieel product kan verbinden met geluk. Producten zijn dingen waarvan je geniet, of nuttigt, of gebruikt, maar een geluksgevoel verbind je niet met een product, hoogstens met een gebeurtenis, en dan vaak verbonden met een bepaald persoon. Maar het meest fascinerende vond ik dat er daadwerkelijk reclamemakers zijn die hun product via hun uitingen verbinden met geluk. Door beelden, muziek, geluid van gelukkige momenten te verbinden met een product, geef je mensen het idee dat het nuttigen van dat product een geluksgevoel teweeg brengt. Wat een walgelijk, kortzichtig en misleidend idee. En helaas blijkt een dergelijke aanpak maar al te goed te werken.

geluk-is-een-richtingIk ben erg bezig met invloeden uit de reclame de laatste tijd. Niet dat ik er zelf zoveel last van heb, behalve ergernis over de oppervlakkigheid en de effectieve gewiekstheid die reclame nu eenmaal hanteert, maar vooral omdat ik over een jaar of twee à drie in de opvoeding te maken zal hebben met reclame. Reclame zal full force gelanceerd worden op mij en Judith, want ouders met kinderen zijn een gigantische doelgroep in de commerciële wereld. Kids Sell, en niet zo’n beetje ook.

En hoe verstandig je als ouders ook bent, door je kind zo min mogelijk TV te laten kijken, niet naar McDonald’s te gaan, niet of weinig te gaan winkelen met een kind, weinig internet en alleen onder toezicht, enzovoorts, zal een kind in zijn klas of op het dagverblijf toch in aanraking komen met kinderen die wel onder invloed staan van de commercie, en dus elke week een andere speelgoedtrend volgen, de zoveelste incarnatie van Spongebob, Bob de Bouwer, kabouter Plop en K3. Het liefste houd ik mijn kind er zo ver mogelijk bij vandaan, maar ik wil ook geen hardvochtige opvoeder worden met een dochter die hoe langer hoe meer vervreemd raakt van haar omgeving. Moeilijke dilemma’s, en pas te tackelen als je daadwerkelijk voor de situatie staat.

hand babyVoorlopig zal ik de opvoeding daarom maar opbouwen uit momenten van intens geluk. Zoals ik bij één van de laatste vragen invulde (‘Welke momenten zijn voor u geluksmomenten?’): ’s ochtends kijken naar mijn geliefde die nog slaapt, zachtjes over haar zwangere buik aaien en je kind voelen woelen, in een flow raken tijdens het sporten en de muziek in je oren intenser beleven dan ooit tevoren, op vakantie op een bergtop staan, het dal onder je zien uitstrekken en je bewust zijn van de uitgestrektheid en zielverdovende pracht van de natuur, een begeleidingsgesprek met een stagiair waarin je een belangrijk kwartje ziet vallen.

Wat ik niet invulde, maar binnen afzienbare tijd wel verwacht, zijn deze geluksmomenten: mijn dochter haar vingers om de mijne te zien grijpen, de blik van volledig vertrouwen te zien in haar ogen als ze in bad gaat, mijn dochter in bed te zien slapen, mijn dochter in de armen van de liefde van mijn leven in slaap zien vallen, haar eerste glimlach, woordje, bewustzijn van de controle die ze op haar lijf heeft, schijnbare focus op één van haar ouders, de eerste keer papa zeggen. De zorgen komen later wel.

Wonderwezen

Hoe is het mogelijk dat een kindje in een buik groeit? Wat heeft de natuur dat toch schitterend in elkaar gezet, dat 40 weken na een eisprong, met een interventie van een minuscule zaadcel, een kindje ter wereld komt, met microvingertjes, grote starende ogen, en een onbevangenheid waar je U tegen zegt, nee, waar je JIJ tegen zegt, of WAUW! Ik hoop die blik zoveel mogelijk te kunnen overnemen, mee te kunnen kijken met het wonderwezen, dezelfde naïeve blik op zaken te kunnen leggen, en daarmee mijn eigen cynische blik te kunnen afzwakken. Ook de onschuld wil ik overnemen, en beschermen uit alle macht. Laat mijn dochter onschuldig zijn zo lang als dat menselijk mogelijk is, laat haar vertrouwen hebben in mensen. Laat dat pas beschamen op het moment dat ze eraan toe is daarmee om te gaan, en zelfs het beschamen met een liefdevolle glimlach kunnen accepteren en relativeren. Laat haar zo laat mogelijk volwassen worden. Laat haar blik op en haar liefde voor de wereld om haar heen zo open zijn als de wereld zelf, zonder drempels, zonder deuren, zonder schotten.

Als ik haar hand straks beetpak voor een wandeling, dan geef ik haar bescherming en vertrouwen, en zij geeft mij onschuld en wat? Ze geeft mij het gevoel dat ik alles ben. De belangrijkste man in haar leven, in haar bestaan, ze geeft mij bestaansrecht, het gevoel dat zij niet zonder mij kan, en ik niet zonder haar. Ik verklaar haar nu al mijn onvoorwaardelijke liefde, en weet dat ook zij met haar ogen niets anders zal doen dan van mij houden. En ik zal mijn stinkende best doen haar liefde niet te beschamen.

En in mijn liefde voor dit wonderwezen zit ook mijn liefde voor dat andere wonderwezen in mijn leven verstopt. En ook dit wezen wens ik alle onschuld toe die er te vinden is, ik wens haar het vertrouwen toe dat zo lang op een laag pitje heeft moeten staan, de onbevangenheid die zo lang heeft moeten sluimeren en wachten, en die nu langzaam maar zeker, net zo hard als wonderwezen nummer Drie, groeit en bloeit en als een lentebloem straks zal ontpoppen en ons leven kei- en keihard zal omdraaien tot een wereld van wonderen en tedere zorgen.

New York City

liberty2Do you remember the first kiss?
Stars shooting across the sky
To come to such a place as this
You never left my mind

In 2000 kwam het album Stories from the City, Stories from the Sea uit.PJ Harvey bezong op dit album de tijd dat zij in de stad New Yorkwoonde. Zoals de titel al verklaart in de vorm van 12 verhalen overliefde, angst, eenzaamheid en verlangen in de grootste stad die deWesterse wereld rijk is.

I’m watching from the wall
As in the streets we fight
This world all gone to war
All I need is you tonight

Al sinds 1999 wil ik met Judith naar New York. Voor die tijd taalde ik niet naar die stad, ik had genoeg aan de beelden in films, de teksten in liederen, de plaats van New York in ieders collectief bewustzijn, maar sinds 1999 wil ik de stad zien die Judith de hare noemt. Judith is hier eerder geweest, en voelde zich er meteen thuis. Ook astrologisch schijnt dit de stad voor haar te zijn, reden te meer voor mij om nieuwsgierig te zijn.

And I draw a line
To your heart today
To your heart from mine
A line to keep us safe

De beelden van New York zoals ik die in mijn hoofd heb, komen verrassend overeen met de beelden zoals ik die van Judith heb. New York is snel, New York is overweldigend, in New York bestaat er geen middenweg, compromisloos, óf liefde óf haat en dus, in mijn geval, onovertroffen liefde, een liefde die dieper gaat dan wat ook, een onuitputtelijke nieuwsgierigheid, het gevoel dat je alles kan, grenzeloosheid. Alles.

All through the rising sun
All through the circling years
You were the only one
Who could have brought me here

Ik kan niet zeggen of mijn beeld van New York overeenkomt met de werkelijkheid, dat gaan we zien vanaf 24 december aanstaande, maar Judith, ik en in de buik Nummer Drie gaan haar bezoeken, die stad van Lou Reed, van Frank Sinatra, van Andy Warhol, van Carrie Bradshaw, van Al Capone en Woody Allen. De stad die nooit slaapt en vooral de stad die nooit, maar dan ook nooit ook maar hoeft te proberen iets anders te zijn. New Judith.

And I draw a line
To your heart today
To your heart from mine
A line to keep us safe