Categorie archief: Ida

Wie is Lola?

Al sinds februari maak ik dankbaar gebruik van de kinderopvang van de sportschool waarvan ik lid ben. 's Ochtends mag je, na reservering, om 9.00 of 10.00 je kind(eren) langsbrengen, waarna je anderhalf uur kan sporten alvorens je ze weer mag ophalen. Ida en Siri hebben het er prima naar hun zin, en het is ons vaste maandagochtendprogramma geworden. Ook hebben ze een goede band opgebouwd met juf Kat, die daar op maandag met haar Belgische accent de scepter zwaait.

Net als op het KDV doe ik zoveel mogelijk mee met de activiteiten die er om de opvang heen worden georganiseerd, en daarom had ik ook foto's meegenomen van de meisjes voor op de Fotorups. Zo kunnen de andere volwassenen en kinderen zien wie er allemaal op de opvang komen, een leuk en goed initiatief. De middag dat ik de foto's bracht was er even niemand aanwezig die draait op de kinderopvang, dus had ik de foto's in de ruimte gelegd: het spreekt vast vanzelf waarvoor die dienen, zo dacht ik. En dat was juist. Voor de zekerheid had ik hun namen nog even achterop geschreven, maar wat schetste mijn verbazing toen ik de maandag erna de foto van Ida zag prijken met daaronder de naam 'Lola'.

Een nogal bizarre vergissing die gelukkig snel werd goedgemaakt, maar ik kwam er al gauw achter wat daarvan de oorzaak was: mijn handschrift. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik moeite heb met de i van Ida. Die i schrijf ik tegenwoordig met een simpele verticale streep met uitloopje naar de d, en gepaard met een wat los geschreven d kan die inderdaad gelezen worden als een L, waardoor Ida Lola wordt.

Aangezien mijn naam met een J begint, heb ik mij bij de ontwikkeling van mijn handschrift gespecialiseerd in zwierige hoofdletters met joekels van krullen, en bij het schrijven van 'Jaco', 'Judith' en 'Siri' kan ik die vaardigheid natuurlijk goed botvieren. Helaas stelde Ida mij voor een probleem, en daar kwam ik achter toen ik de kerstkaarten voor 2008 schreef en tientallen keren Ida's naam moest schrijven: mijn hoofdletter i was niet naar tevredenheid.

Mijn eerste hoofdletter i was er een met twee schreven boven en beneden, maar hier was weinig zwierigheid in te vinden. Van de weeromstuit heb ik daarna de hoofdletter i van Judith overgenomen: die verticale streep, maar ook met deze i ben ik nooit tevreden geweest. Ik weet dat sommigen hoofdletters i schrijven als een korte J die niet onder de regel doorloopt, maar die ben ik nooit machtig geweest, gezien die joekels van krullen waardoor mijn hoofdletter i altijd weer een j werd. Daarom leg ik het probleem u voor, geachte lezer. Wie doet mij de gouden tip van de hand van een hoofdletter i, die past bij de twee J's en de S van de rest van ons gezin? Mijn onuitputtelijke dankbaarheid zal u ten deel vallen, zeker als ik in het vervolg mijn dochter niet meer in verlegenheid hoef te brengen met vragen als "Waarom noemen ze jou Ida als je Lola heet?"

Fotogeniek

De twee meiden die op dit moment mijn hele leven leiden, doen dat op zeer intensieve wijze. Ida is een vrolijke en drukke peuter die de hele dag door aan het babbelen is en die afwisselend meewerkend en tegendraads is, precies zoals het moet op haar leeftijd. Ze vraagt veel aandacht en vindt het sóms moeilijk om die te delen met haar zusje. Siri is een zeer actieve baby. Sinds anderhalve maand kan ze kruipen en ze doet dat nu alsof ze nooit anders kon, verder loopt ze graag langs de bank, maar nog liever aan de vingers van een willekeurige volwassene die voorhanden is. Met de mogelijkheid fysiek de wereld te verkennen, is ook haar eigen wil ontwikkeld, die ze nu dan ook zeer luidkeels tot uiting kan brengen. De laatste week heeft ze het talent ontwikkeld om zó hard te krijsen dat haar mede-baby's op het kinderdagverblijf ervan in tranen uitbarsten. Wij hopen haar dit snel weer af te leren, want ook Ida (en wij zelf) zijn niet echt gediend van dit trommelvliezenteisteraartje (mooie voor galgje).

Te begrijpen is dat de behoeftes van deze dames regelmatig clashen, en helaas zijn ze nu beiden dusdanig vocaal om hier over hun misnoegen te uiten, dat het niet altijd even gezellig is in ons koninkrijk. Maar daar staat tegenover dat er een rijkdom is aan vertederende momenten waarbij de meisjes elkaar kusjes geven (Ida Siri) of bij elkaar op schoot klimmen (Siri Ida), of elkaar breed lachend aankijken. "Ik vind Siri lief" of "Ik gaat Siri aaien" horen wij vaak van Ida, naast "Ik wil niet dat Siri gilt" of "Siri moet weg". Het is een dynamisch bestaan hier in huis.

Hieronder de nieuwste foto's van de schoolfotograaf die ook een kinderdagverblijffotograaf is (nog een galgjewoord). Veel kijkplezier.


De mobiele generatie

Waarschijnlijk hebben onze ouders zich ook verbaasd hoe snel wij ons als kind bepaalde zaken eigen maakten. Zij groeiden op zonder TV, wij groeiden op zonder internet en moderne gadgets ter lering ende vermaak. Feit blijft dat Ida al sinds ik een iPhone heb geïnteresseerd is in dat ding en ermee kan lezen en schrijven, ware het niet dat ze nog niet kan lezen en schrijven natuurlijk. Maar unlocken, spelletjes opstarten en weer afsluiten, onbedoelde telefoontjes plegen en filmpjes kijken doet zij in een handomdraai. Dat was reden om een paar maanden geleden ook maar een iPod Touch te kopen, zodat we tegelijkertijd ons ding konden doen. Dat ging een poosje goed.

Maar nu ook Siri mobieler wordt, steeds beter tijgert, staat en zelfs loopt, en wat meer interesse krijgt voor de wereld om haar heen omdat ze die nu zelf dichterbij kan halen, blijkt dat ook zij te bekoren was met het toverspul van Apple. Dus misschien binnenkort een derde?

Hier de situatie vanmiddag. Gelukkig was het voor het eerst sinds maanden dat Ida weer eens met de iPhone speelde, dus een verdeelsleutel is nog geen probleem, maar hoe mobieler Siri wordt, hoe pregnanter dit vraagstuk. Wordt vervolgd dus.

(voor de liefhebbers: Siri en Ida spelen tegelijkertijd de leuke app Babysitter2go, een aanrader voor Ida's leeftijdsgroep en ook in een gratis versie te verkrijgen.)

Nederland-Slowakije

Het is nog maar de vraag of de onderstaande situatie vandaag zal lukken. Weliswaar kon ik zaterdag niet de verleiding weerstaan om twee WK-rompertjes mee te nemen, al is dit naast een eventueel pak jus d'orange het enige oranje dat je in ons huis zult aantreffen. En weliswaar interesseert het voetbal me niet bijster, al vind ik de wedstrijden waar NL in meespeelt stiekem wel leuk, dus áls het even lukt om zo nu en dan een blik te werpen, dan zal ik dat ook doen. Maar ja, het is 27 graden, in de tuin staat een zandbak en een badje met speeltjes en Ida vindt niets leukers om zowel het zand, het water als de speeltjes over en weer te transporteren. Siri zit daar graag naast en vermaakt zich met allerhande speeltjes en om zich heen kijken.

Daarnaast: anderhalf uur stil zitten? Ik denk het niet. Zowel Siri als Ida zijn niet van de volhouders op dat vlak. Eén positieve uitzondering: gisteren hebben we met vrienden een verbazende twee uur volgehouden op een zonnig terrasje, en dat was een aangename verrassing. Geen gedrein of gezeur, één wandelingetje in de omgeving voor Ida en verder vermaakten ze zichzelf prima. Fijne wedstrijd allemaal!

Dag 731

Vrijdag 21 mei mocht Ida haar derde levensjaar beginnen en vierden wij haar tweede verjaardag. Naast alle hektiek hadden Judith en ik gelukkig ook nog een paar momentjes waar we konden nadenken over hoe het twee jaar geleden was. Dat we in het holst van de nacht naar het ziekenhuis waren gereden en uren achtereen dachten en zeiden: ‘nu zal het wel niet zo lang meer duren’. De waarheid was wat ingewikkelder, want pas om kwart voor vijf ’s middags mochten wij Ida welkom heten in wat vanaf dat moment ons gezin was. We waren pas tegen twaalven thuis, dus écht van start met het gezinsleven gingen we pas de volgende ochtend toen Leolien de kraamverzorgster de scepter overnam en ons op het juiste ouderspoor zette.
Dag 2 was dus óók een belangrijke dag, dus wat doe je met de tweede verjaardag van díe dag? Je stapt met het hele gezin in de auto, rijdt naar de Zijldijk en neemt daar met z’n vieren het voetgangers- en fietspontje naar de overkant. Je maakt een mooie wandeling naar de molen aan de Broekpolder en weer terug naar het pontje en rijdt weer terug. Simpel en heerlijk.




Bloglacuneoorzaak 1

Ik heb het maar geaccepteerd: vaak en uitgebreid loggen zit er voorlopig niet in. Met twee handvollen aan uiterst schattige meisjes blijft er weinig tijd en energie over om logjes te schrijven zoals ik ze wil: met tijd en aandacht en inspiratie geschreven en indien mogelijk doordacht en leuk. Het schrijven van een beetje logje waarover ik tevreden ben kost me veel energie en aandacht en mijn concentratievermogen ligt de afgelopen zeven maanden flink op zijn gat. Wellicht keert het ooit nog terug, het bloggen-zoals-ik-dat-wil, en misschien ook niet. In de tussentijd een fotoserie van onze oudste peuter, die aanstaande vrijdag alweer 2 jaar wordt, eindelijk een officiële peuter. Officieus deelt ze al veel trekjes met haar iets oudere medekindjes: ze is eigenwijs, druk aan het babbelen (dagelijks minstens tien woorden erbij, schat ik), zegt veelvuldig ‘nee’ en kan van hysterische huilbui naar uitgelaten schaterlachen naar heerlijk spelen en reageren op elke prikkel in de omgeving en andersom in zo’n drie seconden. Turbopeuter Ida:






Ida het meisje

En natuurlijk is ook Ida ook al een meisje, meer al dan Siri, die strikt genomen nog erg een blob is zonder bijzonder veel interactie behalve glimlachjes en flessen melk. Nee, interactie is het toverwoord met Ida vandaag de dag; een onuitputtelijke stroom woorden en bijna-woorden en nog-lang-geen-woorden-maar-wel-veel-urgentie verlaten haar mond en voorzien ieder moment met haar van een lopend commentaar en bijbehorende instructies. Nog gisteren wist zij mij duidelijk te maken om op youtube te willen kijken naar filmpjes van eendjes, nee, poesjes, nee poesjes buiten, nee poesjes in een doos, nee poesjes úit de doos en nú er weer in, ín, ín! Haar aandacht fladdert de hele kamer rond en zijzelf daar achteraan. Het is moeilijk om Ida vast te pinnen, en eigenlijk is het bij haar dan ook onbegonnen werk om een kijkje in haar toekomst te nemen, maar we doen het lekker toch!

Als Ida wat ouder is, is haar drijvende kracht nog steeds de nieuwsgierigheid, en de bevestiging die ze daar nog voor nodig heeft. Het zal voor haar niet heel moeilijk zijn om vriendjes en vriendinnetjes te maken, maar ook die vriendschappen zullen zijn gebaseerd op (wederzijdse) nieuwsgierigheid. Wat zal de ander nu eens gaan doen of verzinnen? En de interactie is dan ook gebaseerd op doen, en pas daarna op uitwisselen. Het zal me niets verbazen als Ida een meisje is dat wél in zeven sloten tegelijk loopt, aangezien die sloten barsten van uiterst interessante levensvormen die gevangen en bestudeerd moeten worden. Ida zal graag op avontuur gaan, en als zij niet uitvoerig geïnstrueerd wordt zal ze op avontuur blijven, en pas ver na etens- en zelfs bedtijd thuiskomen, vrees ik. Ida kent geen grenzen en geen beperkingen en geen angst en daarom is ze ook zo leuk om bij in de buurt te zijn.

Op school zal Ida prima meekomen, ze is slim en geïnteresseerd, maar het zal wel afhangen van de leraar of lerares of ze oplet of niet, want ze moet meegetrokken worden in het verhaal, anders gaat ze dagdromen en zit ze mijlenver met haar gedachten en aandacht. Boos zal een leraar er niet om worden, want niemand kan iemand zo goed ontwapenen als Ida met haar glimlach en stralende ogen, maar dit zal regelmatig onderwerp van gesprek zijn op de ouderavonden op school.

Vaste hobby’s zal Ida niet gauw hebben, eerder gaat ze snel van de ene sport op de andere, dan weer op toneel, dansen, of waar haar pet maar naar staat. Als er al een vaste hobby zich zal ontwikkelen, dan eentje die zichzelf keer op keer weer voedt, of waarmee ze veel afwisseling zal hebben. Teamsports zijn niets voor Ida, en ze is veel te eigenwijs om zich al te veel te laten sturen door een coach. Ik zie haar eerder doen aan vrijere expressie als dans of muziek, al weet ik niet of ze geduldig genoeg zal zijn om alle basisvaardigheden aan te leren voordat zich weer wat nieuws of interessants aandient.

De opvoeding van Ida zal zich richten op het aanleren van geduld en volharding. Haar trainen om zo nu en dan een rustpauze te nemen, te denken voor het springen en om eens haar best te doen langer dan vijf minuten (5 jaar), twee dagen (10 jaar) of een week (18 jaar) zich met iets bezig te zijn om te ontdekken dat langdurige ervaring vele nieuwe facetten van interesses, hobby’s en schoolvakken kunnen tonen. En bij Ida zullen we allerlei tactieken ter hand moeten nemen om haar de nodige normen en waarden bij te brengen, want zo stronteigenwijs als zij is, zal zij weinig aannemen wat ze niet zelf heeft ervaren, en met sommige dingen is dat nu eenmaal vrij lastig. Ik voorzie een hoop discussies aan de keukentafel, en verheug me daar ook danig op.

En ook Ida zal eens thuiskomen met uit de kluiten gewassen hompen hormonen in de vorm van jongetjes die met veel moeite haar aandacht zullen willen verwerven. Bij Ida maak ik me daar wat minder zorgen over, gezien de ervaringen die ze nu op het KDV opdoet met alle y-chromosomale bewonderaars die ze gevoeglijk negeert om heerlijk haar eigen gang te gaan, tot ze behoefte heeft aan die aandacht en dan ook geen enkele moeite heeft om die volledig haar ten dienste te laten staan. Kortom: ze zal de jongens om haar vinger winden, en niets doen waarin zij geen zin heeft. Ook bij Ida zal ik klaarstaan met vaderlijk advies wat puberjongens betreft, en ik zal mijn best doen dit zoveel mogelijk in reverse psychology te brengen, want één ding is duidelijk: alles wat Ida hoort zal ze in twijfel trekken en verdraaien in haar eigen voordeel. Een dochter van haar vader, kortom.

Bij Ida kan ik, of denk ik te kunnen, al veel concreter een beeld krijgen van wat voor betweterig, charmant avonturierstertje zij zal zijn over enkele jaren, maar ook bij Ida geniet ik met volle teugen van het moment. Van de dagelijkse nieuwe woorden die zij aanleert, de nieuwe vertragingstactieken om maar niet naar bed te gaan, de nieuwste woedeaanvalletjes omdat ze weer eens niet haar zin krijgt, en de liefdevolle, maar niet langer dan vijf aandachtsseconden durende, omgang met haar kleine zusje. Voorlopig mag Ida nog even lekker een prepeuter zijn en ons verrukken en vermoeien met haar aanwezigheid.

Mexicaanse Prik

Niet gek gemaakt door de hype, en kritisch tegenover overmedicatie, hebben we toch besloten om ons in te laten enten tegen de Mexicaanse Griep. Helaas behoren wij met een baby onder de zes maanden tot een risicogroep en zouden wij het ons nooit vergeven als Siri besmet raakt door ons en om die reden blijvende aandoeningen krijgt aan bijvoorbeeld haar longen. Judith en ik hebben onze eerste prik twee weken geleden al gehaald, maar Ida moest vandaag. Zoals het een ware Ida betaamt gaf ze geen prik-kik en onderging ze het hele proces stoïcijns en met de gezonde belangstelling van een anderhalfjarige. En daarna lekker naar het kinderdagverblijf, waar het uitzonderlijk rustig was, want het merendeel van de kindjes stond waarschijnlijk nog in de sporthal, ondanks het uitblijven van grote rijen.



Vind de verschillen

Een klein jaar geleden was de schoolfotograaf bij het kinderdagverblijf van Ida en een week geleden weer. Onderstaande foto’s zijn het resultaat van beide bezoekjes, ik stel voor dat u zelf bepaalt welke de meest recente is.

Nu onze dagen zijn gevuld met het heen en weer rennen tussen onze dochters, is het onmogelijk om niet hier en daar wat vergelijkingen te trekken. Waren we er op de dag van de geboorte van overtuigd dat Siri sprekend op Ida leek, tegenwoordig zien we eigenlijk voornamelijk verschillen. En toch zet de verzorging van Siri veel herinneringen aan Ida voorin het brein. De jankjes en kreetjes die beide dames slaakten als ze krampjes hadden, de hortende en stotende manier waarop een huilbui zich aankondigt en waarmee je weet dat je als de sodemieter een fles in elkaar moet draaien, het vele heen en weer lopen met een dochter op de armen/de schouder/in de kinderwagen. Hoeveel kilometer hebben we wel niet afgelegd ondertussen, al ijsberend (IJS! roept Ida bij de ijsbeer) door de kamer?

En het stemt je vreselijk melancholiek, om je te beseffen dat 16 maanden geleden we dezelfde kromme beentjes moesten bedwingen om Ida de luier te verwisselen, we dezelfde flesjes maakten, haar voor een deel dezelfde kleertjes aandeden, en dezelfde geluksmomentjes hadden op het moment dat ze lekker tegen ons aan kroop en in slaap viel. En nu, alweer bijna 18 maanden na haar geboorte, loopt Ida door ons huis alsof ze nooit iets anders deed, haar vocabulaire groeit met de dag, ze heeft haar eigen vaste programma’s, zoals alle lampen aanwijzen die licht geven, hetgeen een hele klus is als je het Rapenburg affietst, of borden en bekers als leeg markeren met de gevleugelde woorden ‘ap’. En gisteren kregen we tot overmaat van ramp het bericht dat ze vanaf 1 januari al naar de peutergroep gaat op het kinderdagverblijf. Normaal gebeurt dit pas rond de tweede verjaardag, maar klaarblijkelijk (we hebben nog geen verklaring gekregen, dus hier is het nog raden) is ze groot genoeg om met onder meer haar vriendjes Tijl, Gijs en Rienk de overstap naar de grote kindjes te maken!

Kleine kinderen worden groot, en natuurlijk voel ik de nodige trots als Ida al zo vroeg geschikt wordt geacht om met grotere kinderen te interacteren (ze speelt regelmatig al een ochtendje of middagje beneden), en op een ruimte komt waar faciliteiten zijn waar ze over een tijdje op de wc mag zitten. Maar het gaat ook zo ontzettend snel. Voor je het weet gaat ze naar school, komt ze met vriendjes thuis, en bezoekt ze je met haar kinderen in je bejaardenwoning. Hè, het lijkt wel of dat hele oudergedoe alleen maar met behulp van clichés is uit te drukken. We moeten het er maar voor over hebben, want al gaf je me een miljard, nog zou ik deze dametjes nooit en te nimmer uit mijn leven willen verwijderen.

Voor de goede orde: links is Siri en rechts is Ida op nagenoeg dezelfde leeftijd.

My Girls


There isn’t much that I feel I need
A solid soul and the blood I bleed
But with a little girl, and by my spouse,
I only want a proper house

[…]

I don’t mean to seem like I
Care about material things,
Like a social status,
I just want
Four walls and adobe slats
For my girls

“My Girls”(C) 2009 Animal Collective van het album Merriweather Post Pavilion


.