Categorie archief: Ik

Is het alweer bijna een maand geleden? De tijd vliegt voorbij en de spanning stijgt. Nog geen Twida (of Ideux zoals een vriend van ons spitsvondig opmerkte), maar wel een nieuwe baan die veel energie kost in een tijd waarin de concentratie niet allerbest is. Ik merk dat het op dit moment behoorlijk zwaar is om alle ballen in de lucht te houden: (thuis) werken in mijn nieuwe baan, het huishouden een beetje op orde houden, boodschappen doen en koken, Judith zo goed en kwaad als het gaat te steunen in haar zwangerschap en Ida al dan niet van de straat te houden. Het nadeel is dat ik een controlfreak ben, en niet weet hoe half werk gaat. In al die controle komen scheurtjes en een simpel boodschappenlijstje vergt me al de opperste concentratie. Hoe moet dat straks als Twida er is?

Ach, we zullen wel zien. We houden moed, en jullie oplettende lezertjes zo veel mogelijk op de hoogte. Wordt vervolgd…

Verbazend

Nog geen zestien maanden geleden veranderde ons leven alsbij toverslag. Opeens waren we een gezin, waarin aandacht, geld en tijd gedeeldmoest worden met z’n drieën, en twee van die drie verantwoordelijk waren voorelke stap, elke keuze van de derde. Die derde heeft in die bijna zestienmaanden een hoop keuzes al naar zich toegetrokken, al zijn er nog veel dingenwaarin ze geen barst te zeggen heeft. Maar dát ze gaat spelen en waarmee, daarhebben wij nog maar weinig invloed. Dat ze vrolijk of chagrijnig of actief ofknuffelig of manisch is: wij hebben er geen grip op.

En dat ze zich te pletter leert en elke dag met nieuwedingen aankomt, dat is niet te voorkomen, net zo min als een vloedgolf. Haarwoordenschat bedraagt ondertussen al zo’n tien woorden, waarvan de laatste ‘ap’een interessante semantiek heeft, want het betekent zowel ‘leeg’ als ‘op’ en insommige gevallen ook ‘genoeg’. Elke dag verbazen wij ons weer hoeveel ze alniet is veranderd in die zestien maanden, of zelfs in de 25 maanden van haarbestaan sinds haar conceptie, of zelfs in de afgelopen week.

Maar ook de verandering bij mijzelf is verbazend. Afgelopenwas ik op bezoek bij mijn zus en onder mijn toezicht viel Ida’s nichtje op destoep wat resulteerde in een kleine huilbui. Tot mijn grote verbazing greep ikhaar reflexmatig beet en hield haar tegen me aan om haar te troosten, en totmijn nog grotere verbazing accepteerde ze dat ondanks het feit dat haar moedernog geen meter verder stond. Twee jaar geleden had ik niet zo gereageerd, wasik terughoudender geweest, minder aanrakerig en schutteriger. Verder ben ikbesluitvaardiger dan voorheen, een direct gevolg van het voortdurend maken van keuzesvoor iemand anders, al is het ook heerlijk om Ida gewoon lekker haar gang telaten gaan. De laatste tijd heeft ze de gewoonte aangeleerd om je aan je vingermee te trekken als ze je hulp even nodig heeft, bijvoorbeeld om een deur opente maken of haar ergens op te tillen: heerlijk. En dat is een andereverandering die mij en Judith beide opviel deze week: we genieten meer en doen allebei veelvaker gek.

Eén van de mooiste geluiden die je kan horen in het leven ishet lachen van je kind, en dus zijn we als ouders vaak bezig om dat geluid uitdeze toch wel ernstige en afwachtende dreumes te onttrekken. Met dankbaargevolg. Gekke bekken trekken, kiekeboe spelen, rare geluiden maken, Ida op haarkop houden: elke keer weer iets nieuws verzinnen want Ida is een Tweelingen endus snel verveeld, wat het een moeilijke maar inspirerende taak maakt om haarte vermaken. Vandaag heb ik haar maar het hele stuk naar de bloemenzaak laten lopen:een groot succes. Sommige stukjes aan de hand, andere gewoon los met af en toebijsturen door haar hoofd de goede kant op de bewegen en ons vrouwtje istevreden.

Het is ongelofelijk en verbazend hoe makkelijk het ouderschapsoms is, en soms ook hoe zwaar en vermoeiend het ook is, maar dat het buitenkijf staat dat het fijn is om een meisjeals Ida te hebben dat heel af en toe momentjes heeft dat ze lekker bij je opschoot zit met haar duimpje in haar mond en haar troostdoekje, of als ze moe isen je haar naar haar ledikantje draagt haar hoofd op je schouder laat rustenvoor een seconde of twee, en zich dan weer nieuwsgierig omdraait of uit jearmen probeert te draaien. En nog een maandje en er ligt alweer een tweedeexemplaar in haar wiegje boven. Verwondering is het begin van de wijsheid. Nou,dan staat ons nog een hoop wijsheid te wachten.

Twee Handen

Twee Handen
Tien jaar geleden drong het tot me door dat degene die ik op dat moment voor me had die vrouw was met wie ik de rest van mijn leven wilde delen: Judith. Na bijna vijf jaar ons geluk samen te beleven, kwamen we in een periode waarin het heel reëel werd dat die periode ernstig verkort kon worden. Tot ons grote geluk ligt die periode nu ver achter ons en zijn we wijzer en rijker geworden en zo mogelijk nog doller op elkaar. 15 maanden geleden konden wij ons tweeschap tot een drietal vergroten en in oktober spelen we voortaan een kwartet.

Maar vandaag mogen we met z’n tweetjes het heuglijke feit vieren dat we een decennium van elkaar mogen genieten (en 9 maanden zijn getrouwd)! Ik hoop dat er nog meer zullen volgen.

Shiva

Shiva is de hindoe-god van de vernietiging of transmutatie. Alles in het leven is tijdelijk, en zal onder invloed van Shiva worden vernietigd, om in een andere vorm weer tot leven te komen.

Zo ook mijn baan. Sinds september 2005 was ik coördinator huiswerkbegeleiding voor een welzijnsorganisatie in Amsterdam Zuidoost, maar sinds afgelopen dinsdag is dat voorbij, en niet geheel naar eigen wens. Ik heb hard moeten werken in deze functie, de methodieken waarmee gewerkt werd, en de geringe bezetting, zorgden ervoor dat de studiezalen (zoals de drie huiswerkklassen heetten) niet draaiden zoals ze konden. Ik heb verschillende methodieken ingezet en ingevoerd, en in de afgelopen vier jaar 70 stagiairs en 20 vrijwilligers begeleid en aangestuurd om deze zalen tot bloei te brengen. En met succes, kwamen er in mijn eerste jaar zo’n 30 leerlingen per week, in latere jaren wist dat op te lopen tot 130 jongeren die dankzij de studiezalen hun cijfers zagen oplopen, en hun slagingskansen vergrootten.

Ik ben dus best trots op wat ik er heb bereikt, al vind ik het jammer dat de subsidiegever, het stadsdeel Amsterdam Zuidoost in januari aangaf dat de doelstellingen van de huiswerkbegeleiding beter onder het onderwijs dan onder welzijn vallen, en dat zij daardoor niet meer gingen betalen, met ingang van augustus. De scholen moesten het zelf maar gaan betalen voortaan. Nu is daar op zich niks mis mee, maar a) de scholen zaten er natuurlijk niet op te wachten om dit voortaan zelf te bekostigen en b) het stadsdeel had verzuimd om met de scholen te overleggen, laat staan het überhaupt aan ze mee te delen. En nu, zeven maanden later, heeft één school besloten om deze dienst voortaan zelf te organiseren, met behulp van de vrijwilligers die het al jaren met plezier doen, terwijl de leerlingen op de andere scholen naar alle waarschijnlijkheid het voortaan zonder begeleiding mogen doen. Niet het scenario waarmee ik de leerlingen wilde achterlaten, maar mijn invloed is helaas beperkt gebleken.

De ironie wil dat begin dit schooljaar voor mezelf al had besloten om te stoppen met deze baan. De sjeu was er voor mij uit, en ik begon sleets te raken in mijn werkpatronen. Het ideale scenario was dan ook dat ik in april, mei een nieuwe baan zou vinden, het schooljaar en de stages kon afronden, en in of na de zomer kon beginnen met een nieuwe baan, nadat ik rustig mijn toko had overgelaten in de vertrouwde handen van mijn opvolger. Zo ging het echter niet. Tot op het laatste moment was het niet duidelijk of er een opvolger zou zijn of niet, en of ik een overdracht moest schrijven of niet. Vlak voor het einde van mijn dienstverband werd duidelijk dat in ieder geval één school onze methodiek zou overnemen, en in de afgelopen weken ben ik dus druk geweest om mijn kennis en ervaring van de afgelopen vier jaar te condenseren in een overdrachtsportefeuille.

En 1 september mag ik dus beginnen met die nieuwe baan, want als iets je stimuleert om op banenjacht te gaan, dan is het een dreigend ontslag wel. Na veel vijven en zessen heb ik dus een baan gevonden bij een landelijke organisatie die cliëntenraden ondersteunt in de jeugdzorg. En vanaf september mag ik daar aan de slag als regioconsulent in de provincies Noord Holland, Flevoland en Utrecht. De baan houdt in dat ik thuis mag werken als ik bureauwerk te doen heb, en er verder met de auto of per OV op uit mag om al die raden bij te staan in hun werk, of organisaties ga helpen bij het opzetten van een cliëntenraad. Erg spannend allemaal, maar ik denk wel dat ik mij met veel plezier en enthousiasme op deze nieuwe kans ga storten.

Tot die tijd mag ik nog genieten van twee weken vakantie, en daarna een maandje WW, die ik uiteraard ga gebruiken om ons huis voor te bereiden op de komst van Nummer Vier. Morgen vertrekken we voor een weekje naar de Veluwe om daar even bij te tanken, en daarna is het tijd voor de wederopbouw. Uit de puinhopen van de coördinator huiswerkbegeleiding herrijst een nieuwe regioconsulent cliëntenraden!

Veter

In een lang vervlogen tijd toen ik als puber op de middelbare school gedichten ging schrijven, nam ik het pseudoniem Veter aan. Geen diepere oorsprong dan een associatief woord dat mij op het moment van verzinnen te binnen schoot. Vandaag is in Voorschoten een expositie geopend, waar gedichten van mijn hand zijn geëxposeerd samen met werk van de kunstenares Lucy de Kruijf. De gedichten zijn geschreven aan de hand van de werken van Lucy, en samen met het bijbehorende kunstwerk in de passepartouts verwerkt. Leuk om je eigen werk zo te zien hangen, en de positieve reacties erop te horen.

Ten arbeid!

De poorten openen zich
als een vuile grijns op een roetbesmeurd gezicht
met een trotse lach
begeven wij ons naar binnen en

in het zweet onzes aanschijns
zullen we bakens verzetten
de wereld bewegen
bouwen, vormen, creëren

Laat ons erdoor!

Afbeelding (C) Lucy 2009
Gedicht (C) Veter 2009

Een aantal gedichten zijn geschreven bij werken waarin bepaalde dierfiguren de revu passeren, en die mij inspireerden om gedichten te schrijven die herinneren aan de bevlogen taal van de socialistische activisten. Tot mijn verbazing kwam één der kunstenaars op mij af, om mij te vertellen dat hij bekend was met het werk van de socialistische dichter Veter, die aan het begin van de vorige eeuw leefde. Ik had nooit van de goede man gehoord, en zelfs na een rondje googlen weet ik niet meer dan zijn naam en zijn bestaan. Toch raar hoe het leven kan lopen.

Ida was ook bij de opening, en heeft zich heerlijk vermaakt met rondkruipen en (aan de hand en tegenwoordig maximaal drie stapjes los!) rondlopen tussen de benen van de bezoekers van de vernissage. Een leuke laatste dag voor onze vakantie, want morgen vertrekken wij voor zeven dagen naar Froidchapelle in het zuiden van België: Ida’s eerste vakantie!

Een groot gapend gat

Een groot gapend gat is er langzamerhand aan het ontstaan inmijn weblog, wat een naïef persoon zou kunnen doen denken dat er in deafgelopen maanden niets belangwekkends is gebeurd. Terwijl het tegendeel waaris: er is haast teveel gebeurd om in een update samen te vatten en deontwikkelingen van de afgelopen maanden zijn aanzienlijk te noemen. Ida heeftzich bijvoorbeeld enorm ontplooid tot een actief kruipende, brabbelende en bijtijden ondeugende baby. De keren dat ik onze keukenkastjes weer heb moetenvullen met alle spullen die zij er ter lering ende vermaak uit heeft getrokkenzijn niet meer te tellen. Zichzelf staande houden tegen tafels, banken ofknieën heeft voor Ida geen geheimen meer, en het gebeurt steeds vaker dat dezesteun los wordt gelaten en dat zij zich na enkele seconden beseft dat ze alleenstaat, en van de weeromstuit omvalt. Achter wagentjes, schuivende tafeltjes ofstoelen en welwillende nichtjes loopt zij onhandig maar dolenthousiast, en wijverwachten dan ook dat het niet heel lang meer gaat duren voor ze gaat lopen, ennog meer butsen en builen oploopt dan ze nu al doet.

Morgen gaan we een paspoort ophalen voor Ida wegens onsweekje in een bungalow in België dat wij hebben geboekt over twee weken, en omdie reden heeft ze haar eerste officiële pasfoto op zak. Nou ja, wij tenminste.Op het kinderdagverblijf floreert Ida als geen ander. Als de nieuwsgierige baby die zij is, verlustigt zijzich in het kijken naar andere kindjes, staan en lopen en aan één stuk door hetleven becommentariëren. Twee broertjes van 1 en 3 hebben zich al geïnteresseerdin haar getoond (‘ik vind Ida wel lief!’), dus een huwelijksaanzoek zal nietlang op zich laten wachten. Wat een teleurstelling zal blijken voor deze herenis dat Ida zich nog steeds niet graag laat kussen of knuffelen. Wij hebben onserin geschikt haar bij elke gelegenheid die zich voordoet stiekem een kusje ofknuffeltje toe te stoppen, maar er is nog geen seconde voorbij, of ze wendthaar hoofd af, of worstelt zich los, want de rest van de wereld is toch wel heelinteressant allemaal.

Daarnaast is bekend geworden dat de huiswerkklassen die ikcoördineer niet meer door het stadsdeel betaald gaan worden, hetgeen mijnfunctie nogal op de tocht heeft gezet. We zijn bezig om te kijken of de scholenwillen gaan betalen voor onze diensten, maar ik heb er een hard hoofd in. Gelukkigwas ik al op zoek naar een nieuwe baan, aangezien ik graag wat dichter bij huiswilde werken, en het stopzetten van de subsidie heeft de zaken alleen maar ineen stroomversnelling gezet, maar op dit moment ben ik dus nog hard op zoeknaar een nieuwe baan. In de afgelopen maanden heb ik menige brief verstuurd, en ook al enkele gesprekken gehad, maar tot nog toe ben ik nog niet concreet aan de slag gekomen

En dan zijn er nog ontwikkelingen die het niet verdienen omop de grote hoop gegooid worden, en een apart logje vergen. Hierover dus in hetvolgende logje meer!

Cadeau

Ik ben geen grote vierder van verjaardagen, al komt er natuurlijk wel het nodige bezoek langs in de dagen van mijn leeftijdswissel. Naast een fijn cadeau van Judith (binnenkort uit eten in een héél bijzonder restaurant), heb ik het mooiste cadeau al ruim acht maanden geleden gehad. Dus ga ik vandaag genieten van een heerlijke 34-ste verjaardag met mijn lieve en kersverse vrouw en mijn allerschattigste dochter. Hoera!


(Foto is copyright opa dekiel)

De Trouwdag

De plannen waren al gelegd tijdens de zwangerschap van Ida, en ons oorspronkelijke plan was om de bruiloft te vieren op 19 augustus, de datum dat onze verkering ‘aanging’. Maar luiheid, besluiteloosheid, en het feit dat er al een hoop andere dingen gaande waren, zoals een bepaalde zwangerschap, zetten de plannen weer in de ijskast. Dus werd het 19 november 2008, de datum waarop we exact 111 maanden verkering zouden hebben.

De belangrijkste reden om te trouwen was Ida. Zowel Judith als ik zijn geen enorme trouwfanaten, en zien het huwelijk eerder als een administratieve handeling dan als een bevestiging van onze liefde in het openbaar. Mensen die ons kennen weten dat we van elkaar houden, en wij zelf weten dat ook, een rite de passage hadden we daarvoor niet nodig.

Maar goed, voor de wet zijn een heleboel handige dingen geregeld voor getrouwde mensen, en dan vooral wat betreft erfrecht en voogdijschap, dus hakten we deze zomer de knoop maar eens door en besloten we op een nogal onromantische manier dat we maar moesten gaan trouwen. In een eerste versie zouden we alleen naar het stadhuis gaan en onze handtekeningen zetten, terwijl er uit het gemeentehuis een aantal bodes aanwezig zouden zijn om te tekenen als getuige. Dat vonden we toch wat al te gortig, en daarom vroegen we onze ouders om erbij te zijn, en dan gelijk getuige te zijn: twee vliegen in één klap, en daarmee geven we ook aan hoe belangrijk onze ouders zijn geweest in ons leven in het algemeen en in de afgelopen vier jaar in het bijzonder.

Een handige bijkomstigheid was het feit dat een huwelijk in nagenoegalle CAO’s recht geeft op twee of drie dagen bijzonder verlof, dus diepaar daagjes vrij was ook geen straf.

En als je dan gaat trouwen, dan maak je er natuurlijk wel een beetje een leuke dag van, vandaar dat we twee maanden van tevoren al enigszins glazig bij een juwelier zaten om trouwringen uit te kiezen. Uiteindelijk viel de keuze op twee witgouden ringen met een matgeborstelde finish en elkaar’s namen als inscriptie. Ikzelf had twee weken van tevoren een pak gekocht, en Judith een week van tevoren een prachtige jurk en bijbehorende accessoires (klik op de foto’s en je komt in Judith’s fotoalbum voor details).

Een collega met wie ik goed bevriend ben had ik gevraagd om foto’s te maken tijdens de plechtigheid. Hoewel onze ouders graag en veel fotograferen had ik toch het idee dat het prettiger was als ze zich konden wijden aan hun taak als getuige, ouders van het bruidspaar en grootouders van Ida, en zich geen zorgen hoefden te maken over belichting, compositie en op het juiste moment afdrukken. De foto’s bij dit artikel zijn respectievelijk van haar, en van onze vaders.

Een week van tevoren was de trouwambtenaar bij ons langsgekomen om te vragen naar het verhaal achter het bruidspaar, en ik moet zeggen dat we blij zijn met onze keuze van ambtenaar. Het was een hartelijke vrouw, die er een informele en leuke verhandeling van maakte en ons een vertrouwd gevoel gaf bij deze toch belangrijke dag.

We waren met z’n achten naar het stadhuis gelopen, en na de voltrekkingliepen we gezellig weer terug. Thuis droeg ik Judith over de drempel(een oudromeinse gewoonte, vandaar) en trokken we een fles champagneopen. Om zes uur kwam de cateraar die een heerlijke maaltijd op tafelzette en na het vertrek van de gasten gingen wij ’s avonds tevreden enversgehuwd naar bed.