Maandelijks archief: juni 2007

Hoe?

Hoe geef je uiting aan leed, aan wat je doormaakt? Hoe breng je over hoe je je voelt, waar je doorheen moet? Begrip en onbegrip liggen zo dicht bij elkaar. Je hoopt en verwacht dat mensen dicht bij je je begrijpen, gaat er zelfs van uit, maar dan nog kan blijken dat je zaken zo vanzelfsprekend vindt, dat je ze niet meer uitspreekt. Mag je, moet je, kún je verwachten dat anderen je begrijpen? En is het reëel dat je van familie en vrienden meer begrip verwacht dan van kennissen en collega's?

Een ander kan nooit voelen wat jij voelt, kan nooit meemaken wat jij meemaakt, hoe jij het meemaakt. Dat is een feit. Maar hoeveel empathie kun je verwachten, mag je verwachten van anderen? Moet je je helemaal overgeven aan hun manier van doen, of mag je ook aangeven wat je wilt, of móet je aangeven wat je wilt en verwacht?

Lees verder Hoe?

Onderzoekje

VraagtekenVandaag hadden Judith en ik een vreemde ervaring met een bekende van ons. In een telefoongesprek vroeg Judith hoe deze persoon gereageerd had als Judith vorig jaar was overleden aan haar borstkanker. De tegenvraag was of die kans vorig jaar dan nog bestond. Judith en ik waren zeer verbaasd omdat wij in onze ogen zeer veel gesprekken hadden gevoerd met de mensen in onze omgeving, en daarbij onze angsten voor uitzaaiingen hebben gedeeld, en verteld hoe frustrerend het was om te strijden tegen de afnemende, maar nooit tot nul gereduceerde percentages op terugkeer van de kanker, en daarmee het aftellen naar het einde.

Maar ik besef me ook dat wij als 'experts tegen wil en dank' misschien de kennis van de risico's vanzelf hebben doen spreken en niet verteld hebben over de realiteit dat Judith bij wijze van spreken iedere dag nieuws kon krijgen of last kon krijgen van uitzaaiingen en daarmee van haar naderende dood.

Daarom wil ik een vraag stellen aan lezers van onze blogs.

In hoeverre ben je je bewust van het overlijdensrisico van een borstkankerpatient die anderhalf jaar na haar operatie nog onder behandeling is en op dat moment zowel hormoontherapie als immuuntherapie volgt?

Ik besef me heel erg goed dat specifieke kennis ontbreekt bij mensen die niet in hun omgeving met deze rotziekte te maken hebben gehad. Ik zoek ook niet naar kennis, alleen naar de mate van bewust zijn van een overlijdensrisico. Het is belangrijk voor mij om hier zienswijzen van buitenaf in te krijgen.

Come on Feel the Illinoise

IllinoiseSufjan Stevens is een muzikant uit Michigan, die bekend staat om zijn sprankelende en rijke melodieën en zijn poëtische, spirituele en gedachtenrijke teksten. In 2003 kondigde hij aan om voor alle staten van Amerika een conceptalbum te schrijven, een voornemen dat begon met zijn album (Michigan) uit 2003 en een vervolg kreeg in het album Come on Feel the Illinoise uit 2005.

Niet minder dan een meesterwerk. Door alle critici de hemel ingeprezen, en niet voor niets. Sufjan neemt je aan de hand en leidt je langs alle plekjes en gebeurtenissen uit Illinois. Nou weet ik nagenoeg niets van die staat af, en het zou een hels karwei worden om alle verwijzingen in de teksten te gaan opzoeken, maar het album maakt je absoluut nieuwsgierig om op zoek te gaan naar de staat achter de plaat. Zowel tekstueel als muzikaal word je getrakteerd op een mix van een hutspot van een salsa van een smeltkroes. Prachtige, lieflijke melodieën met veel blazers, orkestjes en banjo's (Stevens speelt zelf 23 instrumenten), aangevuld met gevoelige, beschouwende teksten. Mijn favoriet is nog altijd John Wayne Gacy, Jr., een soort van ode aan een seriemoordenaar. Geen sensatiebelust, effectbejagend liedje, maar een intelligente tekst over de verschrikkelijke daden van een eenzaam iemand, die bij nader beschouwen niet zo heel veel van ons verschilt.

"And in my best behavior
I am really just like him
Look beneath the floorboards
For the secrets I have hid"

Het zijn deze lessen van nederigheid die Stevens ons leert op dit album. Met een blijmoedigheid beziet hij alle grote en kleine daden van grote en kleine mensen die hun stempel hebben gedrukt op Illinois, op Amerika, en op de wereld om hen heen. Die bewondering drukt hij uit in een lichtvoetigheid die aanstekelijk werkt. Zelfs de ode aan Chicago (Chicago) toont van deze grauwe industriële stad met veel werkeloosheid de prachtige eigenschap mensen te veranderen, om te vormen en er weer op uit te sturen.

"you came to take us
all things go, all things go
to recreate us
all things grow, all things grow
we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go"

Kortom, een heerlijk album om eens te beluisteren. En natuurlijk hopen dat er nog 48 van zulke prachtalbums worden gemaakt.

Druk op de titel van een nummer om te beluisteren

Wolkbreuk

Vandaag was het de laatste dag op de studiezalen. De hele week ben ik al druk bezig met afrondende werkzaamheden, maar ik wilde eigenlijk vanmiddag nog even langs de zalen om afscheid van de leerlingen te nemen. Één studiezaal ging bowlen met de leerlingen en één studiezaal had niks bijzonders georganiseerd, maar ik wilde toch nog even langs gaan. Keihard gewerkt om al mijn zaken af te ronden en op het moment dat ik weg wilde en naar buiten keek, leek het of de dijken waren doorgebroken. Een enorme wolkbreuk was losgebarsten en no way dat ik daar doorheen zou fietsen.
Toen de breuk eenmaal voorbij was, was het bowlen afgelopen (of nou ja, het zou afgelopen zijn als ik de 20 minuten ernaar toe was gefietst), dus ben ik nog even naar de andere zaal geweest. Onderweg naar de school bleek dat de afwatering al het water niet meer aankon (zie foto's). Aangekomen op de studiezaal bleken slechts vijf leerlingen (van de normaal 35) daar rustig te werken. Dus onverrichter zake weer terug.

Ik ben nodig toe aan de zomervakantie. Nog maar een paar weken...
Fotos0096Fotos0097

's Avonds heb ik met 13 van mijn begeleiders heerlijk Chinees gegeten in het centrum. Altijd een mooie afronding van een bewogen jaar.

Sharpen Your Teeth

Sharpen_your_teethSinds een klein jaar luister ik op aanraden van een goede vriend naar de muziek van Modest Mouse. Modest Mouse is de band van Isaac Brock, die in de VS gezien wordt als één van de kopstukken van het alternatieve muziekcircuit. Geen idee of dat waar is, maar de muziek die hij met zijn band maakt is mooi. Met vlijmscherpe en rake teksten, een wat schurend en rammelend bandgeluid en prachtige albumtitels als 'Good News for People who Love Bad News' of 'A Long Drive for Someone with Nothing to Think About'. Misschien daarover later meer.

Naar verluid werd Modest Mouse tijdens haar tour in 1998 achtervolgd door Edgar Graham, een muzikant met als artiestennaam Ugly Casanova. De laatste keer dat de band hem zag vergat hij zijn boekje met songteksten, en het lukte Brock nooit om de man te achterhalen en hem de teksten terug te geven. Omdat hij het zonde vond om niets met die teksten te doen, besloot hij om met wat bevriende muzikanten er dan maar een album van te maken, in de hoop daarmee de aandacht van Graham te trekken. 'Sharpen Your Teeth' is daarvan het resultaat.

Ondertussen is al bekend dat het verhaal van Graham niet waar is, en een reden voor Brock om een muzikaal uitstapje zonder band te kunnen maken. Feit is wel dat de teksten typisch Brock zijn. Poëtisch en incoherent, recht voor je raap of onbegrijpbaar. Brock heeft een kenmerkende stem met een zweem van manie en wanhoop erin, en die past perfect bij de genoemde teksten. "Don't you know that you'll rust, and not belong so much, and then get left alone.../ Don't you know that old folks' home smells so much like my own" zingt hij in Hotcha Girls. Nee, vrolijk word je er niet van, maar het lukt hem wel om in enkele eenvoudige bewoordingen de complexheid van een levensoverspannend verhaal te vertellen. Ik vind het prachtig als iemand dat voor elkaar krijgt, en elk nummer ademt de pracht van de verlatenheid en de schoonheid van het menselijk falen, zonder daar nou echt vermoeiend diepzinnig over te worden.

Muzikaal zit het ook allemaal prima in elkaar. Het album klinkt alsof het aan de keukentafel is ingespeeld door een groep vrienden met een taperecordertje in het midden. Niet wat betreft de geluidskwaliteit of de productie, want die is perfect, maar wat betreft de schijnbare achteloosheid waarmee prachtmelodietjes worden ingezet en voortgezet, het hele album door. Nauwelijks te typeren, met vleugjes altrock, met een snufje country in de vorm van een banjospeler in een hangmat, sprankelende gitaarpartijen, laidback drumwerk en een wat spacende soundscape daaromheen. Dit alles aangevuld met Brock's kenmerk: twee of drie verschillende takes van zijn zanglijnen door elkaar waardoor het lijkt of hij als een meervoudige persoonlijkheid duets met zichzelf aan het zingen is.

Geen album om op een vrolijk dansfeest aan te zetten, wel een voor met zonsondergang op de veranda met een goed boek of een adembenemend uitzicht

Stagnatie

MachteloosIk merk dat er weinig uit mijn handen komt. Zowel geestelijk als fysiek ben ik aan het kwakkelen. Ik heb al minstens een maand niet naar behoren kunnen hardlopen. Eerst een blessure aan mijn knie, daarna een ander soort blessure aan mijn knie, nu herstellende van een griepje en daar nog steeds erg moe van. Van al mijn wilde plannen om eind juni 10 km te kunnen hardlopen komt weinig terecht als mijn lichaam niet wil meewerken.
Ook op mijn werk kan ik mijn draai niet vinden. Als ik goed in mijn vel zit, dan barst ik van de ideeën en de inspiratie, en heb ik energie en inzicht om anderen te helpen en te ondersteunen. Maar het lijkt of ik vastzit, en er komt weinig uit mijn handen.
En dan thuis. Ook thuis komt er weinig uit mijn handen. Ik ben stil, ik praat weinig, ik kan mijn vinger niet leggen op de redenen waarom ik me gestagneerd voel, en daarmee hoe ik dat gevoel kan aanpakken. Ik weet dat ik dingen moet doen, gesprekken moet aangaan, zaken moet neerleggen waar ik geen invloed op heb, over dingen heen moet stappen, maar het lukt me allemaal niet. Een maand geleden dacht ik dat ik er bijna was, dat ik de zaken bijna op een rijtje had, naar de toekomst kon kijken, weer dingen durfde, en om de een of andere reden is dat weer opgeschort en voelt het terug bij af. Het voelt net als het hardlopen. Ik wil het graag, ik weet wat ik ervoor moet doen, maar mijn gezondheid houdt al mijn inspanningen tegen.

Lees verder Stagnatie