Maandelijks archief: september 2007

Vaderschap in tijden van zwangerschap

Kokend_waterEen aspect dat mij nooit duidelijk is geworden is de functie van kokend water tijdens een bevalling. In alle beschrijvingen die je leest over bevallingen thuis (wat trouwens bij ons niet zal gebeuren), wordt ten allen tijden gesproken van het voldoende voorradig zijn van kokend water. Ik heb mij altijd afgevraagd waarvoor dit water dient. Ik stel mij een nerveuze aanstaande vader voor die hoppend van het ene op het andere been in de keuken alle pannen op het vuur zet, allen tot de rand gevuld met water, de waterkoker staat continu aan, emmers worden gevuld, de badkuip, een speciaal hiervoor klaargezet bassin in de tuin, een speciale waterverbinding met het plaatselijke zwembad. Maar waar dient het voor? Hebben vrouwen tijdens de bevalling een onuitputtelijke dorst naar thee? Moeten de instrumenten van de verloskundige of de huisarts worden gedesinfecteerd, heeft de boreling een tot nu toe niet bekende zucht naar stoom, moet de Poho-olie van Dokter Vogel uit de kast worden gehaald, spaghetti, gepocheerde eieren, gestoomde groenten, gekookte kreeft?

De enige theorie die mij plausibel lijkt, is het bezighouden van de genoemde echtgenoot. Als ik nu naar mijzelf kijk, en mijn rol tijdens de zwangerschap, dan is dat die van iemand die beziggehouden moet worden. Judith draagt het kind, heeft daar de klachten van, en mag het wonder meemaken van een mensje dat in haar groeit, met alle ongemakken van dien. En mijn rol is beperkt tot een klankbord te zijn voor wanneer zij zich niet lekker voelt, haar te vertroetelen, lekkere dingetjes in huis te halen, kopjes thee op bed te verzorgen en het klaarmaken van vers fruit en andere lekkernijen. Erg veel meer kan ik niet, want hoe vaak ik ook zeg 'wij zijn zwanger', Judith is degene die het harde werk moet doen. En ook bij de bevalling zal mijn rol niet veel meer zijn dan het Klankbord voor Klachten, Opvanger der Verwijten ('jij hebt dit in mij gestopt'), Vasthouder van de Handen, Schoonveger van het Voorhoofd met een Koel Washandje. En dus naar alle waarschijnlijkheid de Koker van het Water, onder het mom van 'ga jij maar wat nuttigs doen, want veel meer kun je hier niet betekenen'.

Dus ik zal mij, indien mogelijk, kwijten van mijn taken. Naar ik aanneem zal er in een ziekenhuis op de kraamafdeling een speciale waterkookafdeling zijn, waar aanstaande vaders hun werk kunnen doen, terwijl zij (tegenwoordig) met een bluetooth headset de aanstaande moeder twee deuren verderop kunnen bijstaan. In de tussentijd oefen ik mij wat af, ik zet de kopjes en thermosflessen thee, ik maak de pasta klaar, kook de rijst en laat de kreeften voor wat ze zijn, want ook met kokend water zijn er grenzen die ik niet zal overschrijden.

Beginning of a Great Adventure

It might be great to have a kid that I could kick around
a little me to fill up with my thought
A little me or he or she to fill up with my dreams
a way of saying life is not a loss

I'd keep the tyke away from school and tutor him myself
keep him from the poison of crowd
But then again pristine isolation might not be the best idea
It's not good trying to immortalize yourself

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Why stop at one, I might have ten, a regular TV brood
I'd breed a little liberal army in the wood
Just like these redneck lunatics I see at the local bar
with their tribe of mutant inbred piglets with cloven hoovers

I'd teach them how to plant a bomb, start a fire, play guitar
and if they catch a hunter, shoot him in the nuts
I'd try to be as progressive as I could possibly be
as long as I didn't have to try too much

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Susie, Jesus, Bogart, Sam Leslie, Jill and Jeff
Rita, Winny, Andy, Fran and Jet
Boris, Bono, Lucy, Ethel Bunny, Reg and Tom
that's a lot of named to try not to forget

Carrie, Marlon, No and Steve La Rue and Jerry Lee
Eggplant, Rufus, Dummy, Star and The Glob
I'd need a damn computer to keep track of all these names
I hope this baby thing don't go too far

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
Hey I hope it's true what my wife said to me

She says, baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Take it Lou

It might be fun to have a kid that I could kick around
create in my own image like a god
I'd raise my own pallbearers to carry me to my grave
and keep me company when I'm a wizened toothless clod

Some gibbering old fool sitting all alone drooling on hisshirt
some senile old fart playing in the dirt
It might be fun to have a kid I could pass something on to
something better than rage, pain, anger and hurt

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
She says Lou, it's the Beginning of a Great Adventure
Lou, Lou, Lou, Beginning of a Great Adventure
She says baby, how you call your lover boy?
Sylvia, what do you call your lover man?

(voor afspelen op het nummer klikken)

Pink Ribbon

1 roze hardlooplongsleeve
1 roze kinderslip
1 bus haarlak (extra strong)(roze)

"Oh, nou herken ik je, je bent één van de warme mannen. We hebben jou een paar maanden in onze kamer zien hangen, en we vonden jouw foto altijd zo op dat zelfportret van Rembrandt lijken."

1 pot dag/nachtcrème van Diadermine
1 koker mascara van Clarins
1 parelarmband
1 roze pinkribbontas

Met deze opmerking werden Judith en ik hartelijk ontvangen op de lancering van Pink Ribbon, die vanochtend plaatsvond in restaurant De Kas in Amsterdam. In alle vroegte waren we er voor vertrokken, en ook in enige zenuwen. Vorige week was ik namelijk gevraagd of ik tijdens de presentatie geïnterviewd mocht worden door Quinty Trustfull. Uiteraard had ik geen bezwaar, maar ik merkte dat ik toch wel wat zenuwachtig werd van het voor een groot publiek ondervraagd te worden over mijn motieven om mee te doen aan de Pink Ribbon.

1 fles shampoo voor lang, glansloos haar (hoe wisten ze dat?)
1 dubbelpakket makeupremover van Clarins
1 CD-single van Ellen ten Damme

Quinty Trustful was, zo bleek, al drie jaar de ambassadrice van Pink Ribbon en derhalve gevraagd de boel aan elkaar te praten, en gesprekjes te voeren met de directeur van Sanoma, de hoofdredactrice van Pink Ribbon, Kluun en Ellen ten Damme, die ook de onthulling van het tijdschrift deden en een aantal van de geïnterviewden. En zo bevond ik mij opeens tegenover een vrouw van wie ik nog nooit had gehoord die mij enkele vragen stelde over de borstkanker van Judith, en over hoe ik was benaderd (via de weblog van Judith). Uiteraard heb ik nog even reclame gemaakt voor de Amazones, en toen was het eigenlijk alweer voorbij.

1 perspresentatiemap
1 lippenstift van Estée Lauder
1 fles Gliss Kur hair repair (ook hier weer!)

Cover_pink_ribbon_magazine_2007_1
Sl701218
Sl701231
Sl701240
Img_2506

Hoewel ik de doelstellingen van Pink Ribbon van harte onderschrijf, en het medium glossy magazine bij uitstek een goed middel is om veel vrouwen mee te bereiken, voelde ik me er niet bijzonder thuis. Tussen de opgedirkte Gooise bobo's en journalisten, tussen de glossy tijdschriftmakers en de BN'ers. Ik was erg blij dat Judith er bij was en nog een andere 'Warme man', die ik via de Amazones kende. Zoals het gaat in deze snelle wereld was het allemaal keurig verzorgd en beleefd (en welgemeend trouwens!), maar niet echt voor mensen zoals ik die niet zo heel veel van poespas houden. Ik was in zekere zin blij dat ik op gegeven moment weer naar mijn werk moest.

1 reisspel Rolit
1 potje foundation van L'Oréal
1 promotieboekje voor Sanoma uitgevers

Toch vond ik het een bijzondere ervaring, en kreeg bij het verlaten van het pand een mooie illustratie van hoe zeer ik in die wereld hoorde: een cadeautas met het Pink Ribbon magazine en natuurlijk een aantal reclameartikelen, gericht op de doelgroep van het tijdschrift.

1 fles Fa doucheschuim
1 pen van Sanoma
1 Pink Ribbon Magazine

Afscheid

 
Vandaag voor het eerst sinds tijden weer een bezoek gebracht aan Archeon, met een flinke dosis melancholie. Aan het begin van dit seizoen was ik nog van plan in de zomer nog eenpaar daagjes te komen werken, en had om die reden mijn kleren nog ineen kluis liggen op het park. Maar naarmate het seizoen vorderde,merkte ik dat ik geen tijd/energie meer had om op Archeon nog mee tedraaien, en vandaag heb ik semidefinitief mijn kleren en kluissleutelingeleverd. De komende jaren zal ik geen tijd hebben om er nog tewerken, en dat is wel een beetje jammer.
Img_1352Sl701127
In 2001 ging ik er voor het eerst werken en maakte ik de typische Archeondingetjes voor het eerst mee: aan het werk worden gezet als klusjesman, voor het eerst een segmentata (plaatharnas) aan, soldaat zijn tijdens het gladiatorengevecht, ridder genoemd worden, een exercitie doen met kinderen, etcetera. In de jaren erna werkte ik er afwisselend één, twee, drie, vier en vijf dagen in de week en deed er veel ervaring op, die ik ook weer doorgaf aan mijn nieuwe collega's. Er is altijd veel verloop in het personeelsbestand van Archeon, dus elk jaar moest ik wel weer nieuwe collega's leren kennen. Sommigen leuk, sommigen wat minder, sommigen boeiend, sommigen saai, maar allemaal op de één of andere manier archeotolk en dus prettig anders.
5237
Op 21 september 2007 leverde ik er enigszins voorgoed mijn kleren weer in. Ik zal het nooit helemaal kwijt raken. Zo nu en dan merk ik nog dat ik met mijn rechtervoet óver de drempel stap, een gewoonte die ik mij als Romein had aangemeten. Ik kan het niet laten om vergelijkingen te trekken tussen de Romeinse tijd en nu. Als ik over geschiedenis praat of denk, is mijn insteek bijna altijd de gewone man, de burger, de boer, de stadsbewoner. Koningen, keizers, oorlogen en twisten hebben mij nooit vreselijk geboeid, wel wat ze betekenden voor de mensen uit die tijd, hoe ze er mee omsprongen, hoeveel vreugde en verdriet ze hadden en hoe ze in hun dagelijks leven de zaken aanpakten. Die kijk heb ik op Archeon opgedaan. En sinds ik over de schouder van mijn collega's heb gezien hoe ze dingen maakten: schoenen, kisten, bankjes, kleren, huizen, schuren, potten, pannen en spijkers, sindsdien kijk ik ook met andere ogen naar hoe zaken zijn gemaakt, hoe ze in elkaar zitten, hoe ingenieus een stoel kan zijn, of een dakbalk. Ik heb er een hoop geleerd, ben er gegroeid als mens en zal dus na Archeon nooit helemaal dezelfde meer zijn. Dankjewel, lief park. Valete.
Largeimg_1715Sl701131
Sl701121Img_1353
Largeimg_1712Jaco_romein

Voorwoord

Zoals ik al eerder schreef ben ik in mei geïnterviewd en gefotografeerd voor een artikel in Pink Ribbon. Volgende week dinsdag is de lancering van dit thematijdschrift over borstkanker, en Judith en ik zullen daar ook bij aanwezig zijn.

Veel tijdschriften schenken deze maand aandacht aan borstkanker, en zo ook het blad Top Santé. De hoofdredactrice, Marieke 't Hart, was degene die  in mei het interview aflegde. Ik had al een goed gevoel over het interview, maar zoals blijkt het onderstaande voorwoord, heeft mijn interview en dat van de andere twee mannen, op haar ook veel indruk gemaakt. In het blad verder ook interviews met twee Amazones en nog veel meer aandacht voor borstkanker en alles eromheen.

“Laat ikallereerst duidelijk zijn: ik vind mijn baan als hoofdredacteur heel erg leuk.Maar héél soms mis ik het schrijven van mooie, lange verhalen en deontmoetingen met onbekende mensen die je vaak lang bijblijven. Ik was dan ookblij verrast toen Tineke Verhoeven, de hoofdredacteur van Pink Ribbon, me vroegof ik een artikel wilde schrijven voor het nummer dat binnenkort verschijnt. Ikzei meteen ‘ja’ op de niet eenvoudige opdracht om drie mannen van jonge vrouwendie borstkanker hebben (gehad) te interviewen. Met alle drie de mannen heb ikuren gepraat over wat het betekent als je partner zo ernstig ziek is. Als jeleven van het ene moment op het andere in het teken staat van angst, operaties,chemotherapie en hormoonkuren en jij alleen machteloos aan de zijlijn kunttoekijken. Voor de mannelijke partner is dat heel heftig. Want hij moet nietalleen zijn vrouw of vriendin bijstaan, maar ook in zijn eentje het helehuishouden doen en eventuele kinderen verzorgen. Bovendien wordt van mannenverwacht dat ze fulltime doorwerken en dat doen ze dan ook. Ze laveren tussenwerk, thuis en ziekenhuis en komen eigenlijk niet aan zichzelf toe. En dat somsjarenlang.

Ik vond het ergbijzonder dat deze mannen mij hun levensverhaal wilden toevertrouwen. Degesprekken waren heel openhartig en emotioneel. Een van de mannen hadbijvoorbeeld zijn vriendin ontmoet via een datingsite. “Toen ik haar voor heteerst zag, had ze één borst en was ze volledig kaal”, vertelde hij nuchter.”Desalniettemin viel ik als een baksteen voor haar. En binnen een halfjaarwoonden we samen.” Maar hij zei ook dat hij het zichzelf bijna niet toestond omverdriet te hebben: “Ik had toch bewust voor deze vrouw gekozen? Ik wist tochdat ze ziek was?” Pfff. Je begrijpt dat ik het bijna niet drooghield tijdensdeze interviews.

Natuurlijk bestedenwij in dit nummer van Top Santé aandacht aan borstkanker. Oktober is immersborstkankermaand. Maar ik zou je heeldringend willen verzoeken om óók Pink Ribbon te kopen. Dit glossy tijdschrift(met dit jaar als thema ‘passie & power’) staat boordevol interessante enaangrijpende verhalen van sterke vrouwen én mannen. Bovendien gaat de hele verkoopopbrengstnaar het goede doel: de bestrijding van borstkanker. Want als er één ding isdat ik van deze interviews heb geleerd, is wel dat deze ziekte nog veelafschuwelijker is dan ik dacht. Niet alleen voor de vrouwen die erdoor wordengetroffen, maar zeker ook voor hun partners."

Marieke ’t Hart, hoofdredacteur.

Stages

Natuurlijk gaat het in de berichtgeving over de Miljoenennota over veel belangrijker zaken en hoe ons burgertruttenkabinet het betuttelen en schrapen tot een kunst heeft verheven, maar één zaak gaat mij in de Nota aan het hart en dat is de achteloosheid waarmee de overheid de verplichting tot een maatschappelijke stage invoert.

Bejaarde1Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot voorstander van de betrokkenheid van scholieren bij de samenleving en ik denk dat het een goede zaak is om ze de mogelijkheid te bieden te participeren door middel van een stage. Maar waarom moet dat nou weer verplicht gesteld worden?
De stages waarover we het hier hebben zijn vrij, maar genoemd wordt meehelpen op een sportvereniging, koffie rondbrengen in een bejaardenhuis, zieken helpen met klusjes, en ga zo maar door. Nuttige zaken, maar niet echt interessant om langere tijd mee bezig te zijn. Bovendien, en dat is het aspect waar de overheid maar weinig inzicht in heeft, moeten er voor al die stages stagebegeleiders worden aangesteld.

Jongeren_op_schoolIk ben zelf stagebegeleider van zo'n 25 HBO-studenten en het kost me 70% van mijn werktijd om hen een waardevolle stage aan te bieden waarin ze zich ontwikkelen en dingen leren in de praktijk. In ruil voor deze leerervaring voeren zij werkzaamheden voor mij uit. Mijn ervaring met MBO-studenten is dat deze iets meer begeleiding nodig hebben voor een iets kleiner leerrendement (dat voor hen net zo belangrijk is en dus net zoveel waard trouwens). Het begeleiden van scholieren zal waarschijnlijk nog intensiever zijn, met een nog kleiner leerrendement. Er is al van vele kanten geroepen dat op het moment dat de scholieren een beetje zijn ingewerkt en klaar zijn om daadwerkelijk tot goed leren te komen, de stage alweer is afgelopen. Een intensieve functie dus waar de tijd goed besteed moet worden voor een goed resultaat. En dat in sectoren waar de werkdruk al behoorlijk hoog ligt.

JongereenboekHet is een feit dat er een rechtevenredige relatie is tussen de leerzaamheid van een stage en de duur of intensiviteit ervan. De stages waarover nu wordt gepraat gaan over een inzet van maximaal drie maanden en dan één dag of dagdeel per week. Daarin kunnen nauwelijks vaardigheden worden ontwikkeld, dus de vraag is wat het nut is van zo'n stage. Is het misschien het idee 'als een jongere maar omgaat met behoeftige mensen uit de maatschappij, dan raakt hij vanzelf betrokken bij de samenleving' ? Dat lijkt wel een beetje op het onderwijsklimaat dat 15 jaar geleden werd ingezet: 'als een jongere maar veel in de buurt van boeken en kennis is, dan wordt hij vanzelf wijzer'.

Kan de overheid hierin niet gewoon een stimulerende rol spelen, en de kansen vergroten dat jongeren betrokken zijn bij hun omgeving en de samenleving? Stimuleer samenwerking tussen scholen en welzijnsinstellingen, zorginstellingen en sportverenigingen en regel het zo dat het aantrekkelijk is voor scholieren om zich voor deze instellingen in te zetten, bijvoorbeeld met gratis abonnementen op tijdschriften, spaarprogramma's voor hebbedingetjes, vrijstellingen voor zaken als corvee of sportlessen (in het geval van participatie in sportverenigingen). Maar verplicht niks. Jongeren die dit interessant vinden, doen er dan met plezier en op eigen initiatief aan mee, en de jongeren die het niet interessant vinden, kunnen hun eigen ongebonden en ongeïnteresseerde leventje leiden. Iedereen blij en vooral: minder betutteld.

Mickey

Iets meer dan een jaar geleden begon ik aan het laatste grote project van ons huisje: het halveren van de schuur. In de tuin van het huis dat wij in 2004 kochten stond een schuur die zes bij twee meter mat. Dat lijkt riant en dat is het ook, zeker als je bedenkt dat we geen achterom hadden. Een bron voor opstapelende troep en bovendien zonde van de ruimte. Om die reden begon ik op 2 september 2006 aan het afbreken van de linkerhelft, een klus waar ik nog steeds erg trots op en tevreden mee ben.

Maar niet iedereen was even tevreden met het eindresultaat. Tijdens het verschuiven van de kasten trof ik een gat in de buitenmuur aan, waar een veldmuisje zijn nestje had gemaakt. Helaas voor hem, maar de schuur werd rigoureus omgebouwd en op de plek van zijn nestje kwam wat anders te staan. Weg huisje dus. Vorige week heb ik de schuur (want zo gaan die dingen) weer verder opgeruimd en tot mijn grote verbazing zag ik dat het muisje met krantensnippers een wel heel pittoresk nieuw nestje had gemaakt: in één van mijn oude skates.

Nou heb ik niks tegen veldmuizen (zolang ze maar buitenshuis blijven) en het afgelopen jaar heb ik hem vaak met plezier door onze tuin zien scharrelen, maar helaas moest ook vandaag weer zijn huisje het veld ruimen. Nu maar kijken of hij weer een nieuw nestje gaat bouwen.

(klik op de eerste twee afbeeldingen voor meer plaatjes van het project schuur)

Schuur
Schuur2
Mickey_1
Mickey_2

Dalí

Dit is raar. Heb ik twee weken geleden een prachtig nieuw, door Salvador Dalí ontworpen, tarotspel  cadeau gekregen van Judith (vanwege ons jubileum), weet ik niet goed wat ik erover moet schrijven. Moet ik uitleggen hoeveel kunstwerkjes van Dalí ik nu in mijn bezit heb (78), wat de geschiedenis is achter de kaarten, hoe ongebruikelijk en uniek het was dat een zeer bekend kunstenaar uit eigen wil een tarotspel ontwierp, welke eigen inbreng Dalí allemaal in de kaarten stak? Zal ik schrijven waar de kaarten afwijken van de 'standaard' decks, hoe lang ik al zat te dubben om dit spel te kopen, welke kaarten mij aanspreken, welke ik niet begrijp, welke kaarten ik het mooiste vind? Ik wil niet teveel gaan uitleggen, de beelden spreken voor zichzelf, en mijn blijheid over dit prachtige bezit en het gebaar van liefde dat er een cadeau van maakte zijn onmogelijk om hier in woorden uit te drukken.

Daarom kies ik dus maar voor de kracht van het beeld en beeld hieronder de voor mij meest belangrijke, mooie, interessante, coole, intrigerende kaarten af, en laat het oordeel verder aan u over, geachte lezer of kijker. Aandachtige lezers zullen merken dat de keuze gedeeltelijk is gebaseerd op eerdere logjes waarin ik tarotkaarten erbij haalde. Misschien een symbool voor de gedachten aan de afgelopen jaren waar ik de laatste tijd aan onderhavig ben.

Iv_de_keizerIii_de_keizerin
Vi_de_geliefdenXviii_de_maan_1
Xvi_de_torenXiii_de_dood
Xv_de_duivelXiv_matigheid
Pentakels_ridderBekers_4