Maandelijks archief: oktober 2007

Nummer één

Wie is nummer één in een relatie? Ik weet het, dat is een retorische vraag, want het goede antwoord is: allebei. Maar stel dat je moest kiezen? Wie van jullie twee komt dan op de eerste plaats?

Voor mij is het antwoord makkelijk: dat is Judith. De Nederlandse taal komt superlatieven tekort om aan te geven wat ik voor haar voel, wat ik voor haar over heb, hoe fantastisch ze wel niet is, sterker nog, het enige grote nadeel dat Judith heeft in haar persoon is dat ze mij in deze machteloze positie dwingt. De positie waarin ik haar de hemel in wil prijzen, maar waarin geen hemel het waard is om haar in te plaatsen. En mocht ik haar er al in willen plaatsen, dan zal ik mijzelf met alle macht tegenhouden, want Judith hoort niet in de hemel, die hoort bij mij, naast mij, hier op aarde.

Judith is voor mij de nummer één aller tijden, de koningin van mijn hart, de godin van mijn tempel. Meer woorden kan ik er niet voor vinden, ze zijn er ook niet, zelfs al zou ik ze in bloed levensgroot op het

Goldfrapp: Number 1

Nummer één

Wie is nummer één in een relatie? Ik weet het, dat is een retorische vraag, want het goede antwoord is: allebei. Maar stel dat je moest kiezen? Wie van jullie twee komt dan op de eerste plaats?

Voor mij is het antwoord makkelijk: dat is Judith. De Nederlandse taal komt superlatieven tekort om aan te geven wat ik voor haar voel, wat ik voor haar over heb, hoe fantastisch ze wel niet is, sterker nog, het enige grote nadeel dat Judith heeft in haar persoon is dat ze mij in deze machteloze positie dwingt. De positie waarin ik haar de hemel in wil prijzen, maar waarin geen hemel het waard is om haar in te plaatsen. En mocht ik haar er al in willen plaatsen, dan zal ik mijzelf met alle macht tegenhouden, want Judith hoort niet in de hemel, die hoort bij mij, naast mij, hier op aarde.

Judith is voor mij de nummer één aller tijden, de koningin van mijn hart, de godin van mijn tempel. Meer woorden kan ik er niet voor vinden, ze zijn er ook niet, zelfs al zou ik ze in bloed levensgroot op het

Goldfrapp: Number 1

Bang en blij

Het is een bizar gevoel, dat vader worden. Een enorme toekomst komt op je af denderen, achttien jaar zul je verantwoordelijk zijn voor iemand die dat niet is. Ieder stap zul je proberen voor te zijn, je voor het hoofd slaan als je iets vergeten bent, naar het kind zul je zo relaxed mogelijk zijn, maar van binnen sla je duizend angsten uit. En dit alles gaat gepaard met een trots en een liefde die bergen kan verzetten, iedere beweging, ieder woord van dat mormel zul je de hemel in prijzen, zien als vooruitgang, als een wonder. En hoe gewoon het ook is, een kind, want hoeveel kinderen zien er jaarlijks wel niet het levenslicht, toch is het een wonder, een zelfgekozen mirakel waar we jaren op gehoopt hebben, gevreesd dat het niet meer zou komen, niet meer durven hopen,

Herinrichting

Ik loop door de woonkamer, opruimend zoals ik dat de laatste weken doe. Ik wil ons huisje perfect op orde hebben, omdat ik weet dat ik over een aantal maanden absoluut geen prioriteit meer zal geven om het nog maar enigszins opgeruimd te houden. Dus ben ik bezig om dozen te vullen en die naar zolder te verplaatsen. Mijn studiespullen in een grote doos bij elkaar, behalve een aantal boeken die ik misschien nodig heb voor mijn werk. Mijn stripblaadjes bij elkaar in een lectuurbak, het bureau boven dat ik nooit gebruik helemaal leeg, want de boekenkamer die ik twee jaar geleden als werkkamer gebruikte zal ook een wasophangfunctie krijgen. Enzovoorts, enzovoorts. Ik breng orde aan in een chaos die nooit erg bevonden werd, maar nu een potentiële bron van ergernis kan worden. En alles verandert.

De stripboeken zullen misschien over zes jaar gevonden worden en doorgeploeterd door Nummer Drie. De bandjes die ik ten langen leste maar eens op zolder heb opgeborgen (samen met mijn walkman) zullen misschien ooit door een nieuwsgierige puber worden opgediept en uitgeplozen. 'Papa,luisterde jij híer naar?' De kamelenmokken die we ooit van mijn zwager kregen en die al drie jaar op hetzelfde plankje staan zullen met kinderogen worden bekeken en herinneringen doen ontstaan, net als de CD-kast, de tafel, het vloerkleed, de lamp, de eettafel, de keuken. Alle objecten die voor ons herinneringen zijn aan een gebeurtenis of aan een persoon zullen voor Nummer Drie herinneringen op zich worden.

Objecten_2
Objecten_3
Beest_vensterbank

Dit zal de kamer van iemands jeugd worden, de objecten van angst,genegenheid, van plezier en verdriet, de ruimte waarin iemand grootwerd, opgroeide, zowel fouten als successen. De eerste stapjes, deeerste blauwe plek van het tegen de tafel vallen, de eerste tand diedoorkomt, de eerste tand die wisselt, de bezoekjes van opa en oma, dezandbak in de tuin (wellicht), de kamer van het huiswerk, van detekeningen op de tafel, van kleien met papa en woordjes schrijven metmama.

Deze kamer zal grotendeels dezelfde worden, en toch totaal anders.

Diversificatie

JongerencentrumjacoSinds een poosje heb ik mijn activiteiten uitgebreid en mijn naamsbekendheid ingezet voor de gemeenschap. Ten bate van de jongeren in Amsterdam Oost heb ik namelijk een jongerencentrum opgericht. Klik hier voor de link. Overigens ben ik niet de eerste weblogger die zijn activiteiten ook buiten de digitale wereld voortzet, ook weblogger Tagrijn heeft al sinds jaar en dag een centrum in Hilversum, waar ik overigens een jaar of vijf geleden nog ben afgewezen voor een sollicitatie.
Voor de goede orde; deze foto is níet gefotoshopt, maar men heeft mij ook niet om toestemming gevraagd om mijn naam voor dit centrum te gebruiken. Blij met de publiciteit ben ik natuurlijk wel.

Update: zoals Tjan al wist te vermelden, is het Tagrijn in Hilversum ter ziele, en binnenkort in een nieuwbouwpand bekend onder de naam De Vorstin.

Bang

Bang om mij te hechten. Bang om contact te maken. Bang om gekwetst te worden.

Ik ben bang voor mijn zus, bang voor mijn broer. Ik ben bang dat ze mij nog een keer in de steek laten. Daarom ben ik bang om ze te vertellen van mijn en Judith's aanstaande kindje. Ik zou willen dat het anders was, dat ik trots en blij kon zijn naar hen toe, maar de enige gedachten die door mij heen gaan zijn: "het zal je wel niet zoveel kunnen schelen, maar Judith is zwanger." Ik weet dat ze blij zullen zijn, dat ze niet zullen begrijpen waarom ik ze niet vertrouw, en daarin schuilt ook een deel van mijn angst. Ze weten niet hoezeer ze mij hebben gekwetst. En dat frustreert mij ontzettend. Ze weten niet hoeveel pijn ik heb gehad in het jaar dat ik ze niet heb gesproken. Hoe zeer ik het nodig had dat ze mij te woord stonden, dat ze zaken uitpraatten, dat ze zich over hun woede naar Judith heen zetten zodat ze er voor mij konden zijn. Maar dat deden ze niet, ze bleven in hun boosheid hangen en hebben niet alleen Judith maar ook mij daarin gekwetst, weggezet, genegeerd.
En dat ze die fouten maken, dat is tot daaraan toe, maar ze tonen er ook geen spijt in, ze zeggen niet 'het spijt me, ik had het niet moeten doen, ik was fout'. Nee, ze zeggen: 'ik heb geen fouten gemaakt dus is er geen reden voor excuses.' Mijn moeder vindt dat ik ze moet vergeven, maar hoe kun je iemand iets vergeven waarvoor hij of zij geen verantwoordelijkheid voelt? Hoe kan je iemand vergeven die weigert om excuses aan te bieden? Waarom moet ik hier de grote broer zijn? Waarom kunnen ze niet inzien dat zíj het zijn geweest die mijn vertrouwen beschaamd hebben, dat zij het zijn geweest die hebben bewezen waar ze staan als ik ze nodig heb, dat zij het zijn die ik niet mijn geluk gun, aangezien ze tijdens mijn ongeluk zich angstvallig zwijgend op de achtergrond hielden en uit boosheid weigerden hun trots opzij te zetten? Ik kan niet groot zijn, ik ben klein in mijn angst om weer gekwetst te worden, weer een speelbal van hun woede te zijn, weer in de steek gelaten te worden. Ik ben bang mij aan hen te binden, aan mijn zus, mijn broer, mijn neefjes, mijn jonge nichtje. Ik ben bang mij te hechten omdat ik ze misschien wel weer anderhalf jaar niet zal zien, of een jaar vergeefs zal smeken om het gesprek met mij en Judith aan te gaan. Ik ben zo bang dat zij weer boos zijn om niets en mij om die reden zullen kwetsen. Mijn vertrouwen zullen beschamen. Ik ben bang ze te vertrouwen.

Malaramismo

In 2002 zaten Judith en ik op een hip terrasje in Granada en tegelijkertijd keken we elkaar aan en zeiden: 'Wat is dit voor muziek?' Met mijn beste steenkolenspaans vroeg ik de naam aan de terrasmedewerker Het antwoord: La Mala Rodriguez. Het nummer dat we hoorden was 'Tengo Un Trato' en zowel Judith als ik merkten gelijk de aantrekkingskracht in de relaxte, flamenco-geörienteerde soepele hiphopflows van deze Sevillaanse rapster. Twee dagen later in Jaén aangekomen vonden we haar debuutalbum in een platenzaak, en na een week geduld konden we het daadwerkelijk ook afspelen in Nederland. Wat een geweldig album was dat. Lujo Ibérico heette het en direct bleek: La Mala is cool, ze is eloquent en geloofwaardig, kan als de beste een zinnig en vloeiend geluid voortbrengen, en weet ook nog eens de beste muziek daarbij te kiezen. Een soepele, kalige hiphopbeat, gelardeerd door flamencogitaar en andere Andalusisch getinte muziekelementen. Zoals het hoort bij Spaanse muziek hoor je er een halfgemeende, halfcynische snik onderdoor, die doet denken aan Fado.

Op haar tweede album Alevosía ging ze naar mijn mening iets te ver door in de richting van hardcorehiphop, en wilde ze tegelijkertijd meer melodie in muziek brengen die dat helemaal niet nodig heeft. Toch stonden ook op dit album een paar prachtnummers, met als gigantische uitschieter het geweldige en controversiele 'La Niña', met de in mijn oren beste hiphopbeat ooit.

En nu bleek ze zowaar twee maanden geleden een derde album te hebben uitgebracht: Malamarismo. Dit album is enigszins gericht op de Amerikaanse muziekmarkt, waardoor hier en daar een wat gladder geluid is ontstaan. Duidelijk hoorbaar zijn de invloeden van producers als Timbaland of Missy Elliott, maar haar muziek was altijd al gebaseerd op de (betere) Amerikaanse hiphop en ze is er prima in geslaagd haar eigen geluid een ontwikkeling door te laten maken, en dit staande te houden in een iets commerciëler setting. Zodoende heeft La Mala María een album weten te maken dat voor elk wat wils heeft: Spaanse lyriek, kwalitatieve hiphop, een authentiek Andalusisch geluid, en muziek die zowel hard in de auto als op de achtergrond op een hip terras in Granada niet misstaat. Zonder concessies te doen aan zichzelf. Uiteraard heeft ook Malamarismo uitschieters en wat mindere nummers. Tot de eerste categorie behoren de single 'Nanai',  en het bonusnummer 'Por La Noche', tegenvaller is Miedo, maar dan vooral door de bijdrage van gastartiest Mahoma en ach, contrast moet er wezen. Korte conclusie: heerlijk album. Nu nog wachten of het ooit in Nederland verkrijgbaar zal zijn. Update: via import is het te verkrijgen, als je een wachttijd van twee weken kunt accepteren.

Hier kun je nummers beluisteren van alledrie de albums, de eerste drie van Lujo Ibérico, de vierde van Alevosía en de laatsten van Malaramismo.

Hier vind je de link naar haar myspace, en hier en hier zijn nog video's van haar nummers te vinden. Beide video's zijn overigens in Spanje geweerd van televisie, vanwege de onderwerpkeuze en de getoonde beelden.