Maandelijks archief: juni 2008

Papadag

Zes dagen van Vaderdag verwijderd lag Jaco's eerste papadag: de eerste dag dat ik langer dan een uurtje verantwoordelijk was voor de zorg van Ida. Ik zag die dag met plezier en vertrouwen tegemoet: Judith zou een dagje naar Den Bosch gaan voor een reünie van de Amazones, en ik zou dus thuisblijven met Ida. Even was er nog sprake (ik stelde dat voor) om Judith naar Den Bosch te brengen, zodat ze daar Ida even konden bewonderen, maar uit praktische overwegingen besloten we toch daarvan af te zien.

Het was een heel avontuur, en een bijzonder leerzame ervaring.

Belangrijkste les voor papa: plan niet teveel activiteiten als je voor een baby zorgt. Mijn plannen bestonden uit het draaien en ophangen van twee wassen, het wegbrengen van het oud papier en het glas, een paar kleine boodschapjes, Ida in bad doen en natuurlijk alle voedingen en verschoningen tussendoor. In de tijd die ik over had, wilde ik een film bekijken op ons nieuwe thuistheaterapparaat. In mijn planning was ik ervan uit gegaan dat Ida regelmatig zou slapen, maar Hare Majesteit besloot net vandaag om bijna de hele dag klaarwakker te blijven, en vooral heel veel aandacht te behoeven. Natuurlijk geef ik haar die met liefde, maar het is ondoenlijk want hartverscheurend om een tas met oud papier te vullen als Hare Majesteit smekend om aandacht in de box ligt. Ook een tussenoplossing - Hare Majesteit in de draagzak (wel heel gezellig) en dan verder met de klusjes - was geen succes, zeker niet toen ze twee keer dingen tegen haar hoofdje kreeg. Dus de oplossing: berusten, en accepteren dat niet alles lukt zoals je het wilt. En als je dat hebt bereikt als papa, dan heb je een heerlijke dag (al had ik die al, want ik was retetrots toen ik haar helemaal alleen in het badje had gedaan, aangekleed en de fles te geven zonder ook maar een kik te geven).

En achteraf is het me ook nog gelukt om alle klusjes te doen, al moesten de boodschapjes en de flessen pas toen de koningin-moeder weer terug was, en Ida na een dag missen weer in de armen kon sluiten. Toen was ons koninkrijk weer compleet, en konden we weer heerlijk genieten van elkaar.

Extra nieuwsflits: Ida lag vanmiddag op mijn schoot, toen haar ogen zich samenknepen, en haar mondhoeken omhoog gingen. Ik was even verward van dit plotselinge contactmoment, het leek even of het iemand anders was die op mijn schoot lag, maar toen drong het moment volledig tot mij door en klopte mijn hart in mijn keel: Ida heeft voor het eerst geglimlacht!

Vaderdag

Vanochtend werd ik in alle vroegte gewekt door Ida en de Koningin-moeder, die mij een cadeau aanboden in het kader van Vaderdag. Ik had er nog nauwelijks bij stilgestaan dat deze dag vanaf nu ook voor mij bestemd was. Naast het lieve cadeautje (een handleiding voor vaders van dochters) heb ik er ook niet echt van mogen genieten, aangezien er ruim 200 pagina's eindverslagen van stagiairs op me lagen te wachten voor de zes eindgesprekken die ik morgen heb. Ik ga het erg druk hebben deze week, maar daarna begint een welverdiend weekend, en na nog een weekje zaken afronden hoop ik eindelijk weer wat meer te genieten van mijn allerschattigste dochter. En van ons gezinnetje natuurlijk!

Beste vrouwen van de ChristenUnie…

Oplossingen zijn vaak zo makkelijk, ik snap niet dat jullie er zelf niet zijn opgekomen. Wat er nu gebeurt in de samenleving is natuurlijk schandalig en een grote zonde in de ogen van de Heer. In grote getale worden Gods mensen gecreëerd, geselecteerd en weggegooid alsof het niet meer is dan een klompje cellen met een levensverwachting van nul of met een grote kans op afschuwelijke ziektes waar jaren van lijden mee gegarandeerd worden. Dit is jullie kans. De (voornamelijk) heren in Den Haag willen het allemaal oplossen door middel van de politiek, maar Gods werk laat zich niet vertragen. Gods werk moet geleefd worden, geademd, voortdurend in uitvoering zijn. Als jullie nu blijven zitten zijn jullie verantwoordelijk voor de moord op duizenden, nee honderdduizenden zielen op jaarbasis in Nederland alleen.

Dus, vrouwen van de ChristenUnie, jullie gaan nu ogenblikkelijk naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis waar embryoselectie of IVF wordt gepraktiseerd. Jullie laten ogenblikkelijk, zodra jullie cyclus dat toestaat, al die afgekeurde embryo's in jullie implanteren. Jullie garanderen die kinderen dan een leven in Gods aangezicht, naar Gods regels, en zoals God het wil: een leven vol lijden. Geloof me, als jullie echt doen wat jullie propageren, dan zal Gods zegen op jullie neerdalen, en zullen jullie Zijn troost voelen als je kind op jonge leeftijd haar eierstokken en borsten mag verwijderen, als het de afschuwelijke ziekte van Huntington krijgt, als hun kinderen deze lijdensweg ook mogen bewandelen, als ze deze al krijgen natuurlijk, kortom, als het de oneindige genade en de zegen van de Allerhoogste tot op het bot, of moet ik zeggen tot op hun genen, mogen ervaren.

Waar wachten jullie nog op?

Kaartje



Langzaam ontwikkelt zich een dag- en nachtritme waarin Ida de rol speelt van spil waaromheen alles draait. Zo hoort het ook met kleine kinderen. De eerste week weer volledig werken was heftig. 's Nachts slaap je toch kort, ondanks het feit dat Ida een doorslaapbaby is. Maar als de laatste voeding om 12.00 uur was en de eerste om 06.30 uur, dan blijft er niet veel ruimte over om door te slapen. Toch prijzen wij ons gelukkig, want we weten maar al te goed dat het ook anders kan en letterlijk slapeloze nachten tot de mogelijkheden behoren. Hier en daar een hazenslaapje tussendoor doet wonderen.

Vorige week zijn de geboortekaartjes de deur uitgegaan, en de afgelopen 17 dagen hebben al meer dan 60 kaartjes de weg onze kant op gevonden: een indrukwekkend aantal en erg leuk om een (toch roze) volle schoorsteenmantel te hebben. Voor de liefhebber een webversie van ons geboortekaartje, zonder achternamen en adres. Gedicht en ontwerp van mijn hand, de foto van Ida is van mijn vader, Ida zelf is in samenwerking met mij door Judith op de wereld gezet: zo heeft iedereen zijn steentje bijgedragen.