Maandelijks archief: oktober 2008

Beloved One

(copyright Lou Rhodes, van het gelijknamige album)

Since
I
found
you
My whole world
Seems to shine anew

I
Can't
Find a way
To tell you all
I need to say

You are my precious one
And since my life began
I've been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

And you touch me so deeply
I melt away
And you hold me so completely
I love my selt

You are my precious one
And since my life began
I've been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

I thought my heart would overflow
The day you came
Sweet light I'd longed for filled my soul
And sang your name

You are my precious one
And since my life began
I've been waiting for you, angel
Something in your eyes
That my heart recognised
Always with me
My beloved one

Papamomenten

Vijf maanden lang loop ik voor het naar bed gaan naar Ida's bedje toe, en geef haar een kusje. Ik luister (niet uit bezorgdheid, maar uit vertedering) naar haar hartje of naar haar ademhaling. Ik kijk hoe ze beweegt, of doodstil ligt, naar de houding die ze aannam toen ze in slaap viel (vaak met haar duimpje in haar mond), of die ze kreeg toen ze in haar slaap bewoog. Meestal komen er geen gedachten aan te pas, alleen een oneindig gevoel van liefde. Van tevredenheid, verwondering, trots, en heel af en toe een klein beetje zorgen. Hoe lang mag ik dit nog doen, mag ik nog genieten van dit soort momenten? Op haar 18e niet meer, dat staat vast, Op haar 16e, 14e niet meer, maar wanneer komt het keerpunt. Op welk moment is een vader die zijn affectie toont, en vol vertedering naar zijn dochter kijkt, gênant, en iets om te vermijden? Ach, we merken het wel, een grote zorg is het niet.

Andere vadermomenten: Ida de lucht in gooien (heeeel voorzichtig) en luisteren naar haar gekraai, gekke geluiden maken op haar buikje, haar de fles geven als ze al een beetje moe is, en haar gelukzalig in slaap zien vallen op je schoot. Ida krijgt heel soms een huilbui als ze zich te druk heeft gemaakt op het kinderdagverblijf en die ervaring moet verwerken. Ik ben dan alleen met haar thuis, en moet haar tegen me aan houden en strelen en op een geruststellende toon haar kalmeren. Als het lukt ben ik een gelukkig man, al is het moment zelf ook al een gelukservaring.

Gekke bekken trekken die niet de vaak voorkomende stoïcijnse ergens-anders-kijkende reactie krijgen (die óók vertederend is), maar een gulle lach veroorzaken. Kwijl over mijn handen als ik de wekelijkse worsteling met haar aanga om haar nageltjes te knippen. Het gevoel van triomf als ik haar poepluier heb verschoond zónder dat haar sokjes of voeten in de poep terechtkomen.

Zomaar een paar momenten uit het leven van een verse vader met een net zo vers kind. Uiteraard zijn er daarnaast ook nog gezinsmomenten: de zaterdag- en zondagochtenden waarin we met z'n drieën in bed liggen, de krant proberen te lezen, koffie drinken, tijdschriften verscheuren en opeten, ons verwonderen om onze dochter, proberen te kruipen, dwangmatig omrollen, gelukkig zijn door te kijken hoe ver we gekomen zijn in zo'n korte tijd en samen naar onze dochter kunnen kijken. Dat we twee jaar geleden nog omkwamen in wanhoop, en nu mogen delen in het grootste geluk dat er maar bestaat. Het leven is zo gek nog niet.

Donorcodicil

Het kabinet laat in opdracht van de kamer een onderzoek doen naar orgaandonatie en hoe we de hoeveelheid beschikbare en geschikte orgaandonaties kunnen doen toenemen. Het antwoord is dat er, net als in België en Spanje, een automatische donorregistratie moet komen, waar mensen uit kunnen stappen als ze hiertegen bezwaar hebben. Prima, zou je denken, maar diezelfde kamer (PvdA, CDA en PVV) stemt vervolgens tegen dit plan. Waarbij minister Klink met een belachelijk voorstel komt van een campagne waarin Jan Peter Balkenende de mensen maant zelf een donorcodicil te laten schrijven. Naast het feit dat dit systeem (zonder de campagne, maar ik laat de overtuigingskracht van JPB maar voor zichzelf spreken) al jaren geleden is afgeschaft omdat het te weinig donoren opleverde, heeft het één voordeel: we kunnen weer ons eigen codicil schrijven.
Hieronder mijn versie:

Van Weblogfoto's