Maandelijks archief: mei 2009

Badkamerblues ^_^

Zoals ik donderdag al aankondigde was het gisteren weer een spannende dag. Om 14.30 mochten Judith en ik naar het LUMC voor de 20-weken-echo. Spannend, want er wordt gekeken naar de groei en ontwikkeling van de ongeboren vrucht: de niertjes, of het hartje vier kamers heeft en een tussenschot, of de navelstreng drie bloedstromen bevat, of de voetjes, beentjes, armpjes en handjes allemaal goed ontwikkeld zijn, of de ruggengraat binnen en buiten is dichtgegroeid en en passant wordt gekeken of de primaire geslachtskenmerken op streek zijn. Voor de onoplettende lezers betekent dit dat de echoscopist ook kan zien of Nummer Vier een Twida of een Twido wordt, en mochten de ouders dit ook willen weten, dan wordt dit bekendgemaakt.

En het is ons dus bekend...... Ida krijgt in oktober een ZUSJE!!! Nog een week of twintig wachten en Nummer Vier of Twida zal haar opwachting maken, en het huishouden met ons mogen delen. Net zoals we stiekem toch een beetje hoopten. Ongeveer een week geleden werden we nog op het verkeerde been gezet door een paranormaal iemand die ons meedeelde dat ze geen vrouwelijke energie opving uit Judith's buik en het idee kreeg (maar geen garantie gaf) dat Twida een jongetje zou zijn, maar om de één of andere reden kreeg dat idee gevoelsmatig geen voet aan de grond, en gelukkig maar. Vandaag zijn we gedrieën (gevieren) naar het centrum gewandeld om een eerste, gematigd roze, rompertje te kopen voor Twida. Voor een groot deel zal ze de kleertjes van Ida prima aankunnen, maar een paar nieuwe kleertjes konden we ons niet weerhouden om aan te schaffen.

Eén nadeel kleeft er natuurlijk wel aan al die meiden in huis: over een jaar of twaalf zal het mij totaal onmogelijk zijn om tijd door te brengen in de badkamer. De ene tiener is er nog niet uit, of de andere staat uren onder de douche, zich op te tutten voor de spiegel, te twijfelen over haardracht, puistjes of het merk dagcrème, papa's scheermesjes te gebruiken of gewoon weg te dromen over hoe perfect haar ouders haar wel niet op de wereld hebben gezet en hoe moeilijk het is om al haar bewonderaars van zich af te slaan. Ik zal dit lot dragen met opgeheven hoofd, en hoop dat onze dames zich houden aan de afspraak die Judith en ik ooit met elkaar maakten: op hun 18e gaan ze het huis uit, en hebben wij onze badkamer weer terug!

Van de Partij

Zowaar liet Ida ons vandaag tot acht uur uitslapen. Gisteravond hadden we de kamer al volgehangen met slingers, waaronder de slingers waarop elke drie vlaggetjes Ida's naam prijkte, een verlaat geboortepresentje van mijn neef Ronald. Dat vond ze al prachtig, en al doende haar ogen uit te kijken, probeerde ze ons te bewegen haar naar die slingers op te tillen om ze aan haar destructieve neigingen bloot te stellen. Dat ging helaas niet door, maar het uitpakken van haar nieuwe zand-/waterbak wel, en zowel de bak als het pakpapier vonden gretig aftrek. Daarna zijn we druk bezig geweest het huis voor te bereiden op de komst van beide paren grootouders die om één uur zouden komen.

Na het uitpakken van de cadeautjes en het innemen van de lunch was het tijd voor de taart. Deze hadden we gisteravond al gemaakt, en vanochtend al passend versierd. Uitblazen zat er nog niet in, maar met beide handjes de taart grijpen uiteraard wel. Taart is een aantrekkelijke ervaring die in haren, kleren, op de grond en in het kleed gesmeerd dient te worden en dat de rest van de aanwezigen dat spul wil opeten, dat moeten ze zelf maar weten. Na een middagslaapje (van Ida, de rest bleef wakker), volgde nog een wandeling naar het Van Der Werfpark en ter afsluiting een fotosessie van ouders en grootouders die weer huiswaarts keerden. En het was nog lang onrustig in Ida's hoofd, zo bleek uit het feit dat het heeel lang duurde voor ze de slaap kon vatten. En morgen weer zo'n spannende dag.....




364 dagen

Een jaar geleden was ik een paar uur thuis van mijn werk en zat ik tegen het plafond. Niet zoveel als Judith die nagenoeg letterlijk tegen het plafond zat en om de zoveel minuten een wee moest verwerken. Een meer accurate beschrijving van mijn toestand een jaar geleden is dan ook dat ik niet tegen het plafond zat, maar in bed lag. Het leek mij verstandig nog even rust te pakken voor een naar alle waarschijnlijkheid lange nacht, en in retrospect was dat een verstandige beslissing. Twee uur later belden we naar het ziekenhuis en vier uur later reden we door nachtelijk Leiden om onze opwachting te maken in de verlossingskamers.

Om half vijf 's middags de volgende dag werd Ida geboren, en het duurt nu dan ook nog enkele uren of Ida's eerste verjaardag breekt aan. Haar naamgenoot was vanochtend nog in het nieuws, maar Ida is gelukkig geen missing link, maar wel een extreem schattige bijna-ex-baby. Vanaf morgen heet Ida officieel een dreumes, en komen haar beide grootouders langs om haar vorderingen te controleren. En die zijn er legio. Al voor onze vakantie in België deed Ida al enkele voorzichtige stapjes, maar tegenwoordig legt ze steeds grotere afstanden af 'zonder handen'. Ida liep dus al met 11 maanden en dat is behoorlijk snel voor een baby. Hier hangen twee nadelen aan: wie loopt kan ook vallen, en het gebeurt dan ook meerdere malen per dag dat wij Ida moeten troosten of moeten volsmeren met Arnicazalf op haar blauwe plekken. Nota bene maandag viel ze op een onontdekt scherp uiteindje van het één of ander met als gevolg dat de ze op de foto's van haar eerste verjaardag mag pronken met een aanzienlijk korstje midden op haar neus. Het andere nadeel is dat ze steeds vaker aan de gang gaat met zaken die ze niet mag, en vooralsnog heeft Ida nog niet veel op met grenzen. Het gefrustreerde en woedende baby'tje dat we dan moeten afleiden en het verbodene moeten laten accepteren verschilt enorm met het pasgeboren passieve wonderkindje dat we een 364 dagen geleden mee naar huis mochten nemen, maar blijft zeer lief en schattig en meer van dat soort superlatieven.

Vandaag mocht Ida haar verjaardag al vieren op het kinderdagverblijf, alwaar we ons fototoestel mochten achterlaten, zodat we ook nog een leuk kijkje hebben achter de schermen. Het dreigt een geweldig leuke dag te worden morgen, dus ik hoop snel een verslag te mogen schrijven. Welk cadeau zouden papa en mama hebben gekocht voor hun ondeugende dochtertje.....?

Veter

In een lang vervlogen tijd toen ik als puber op de middelbare school gedichten ging schrijven, nam ik het pseudoniem Veter aan. Geen diepere oorsprong dan een associatief woord dat mij op het moment van verzinnen te binnen schoot. Vandaag is in Voorschoten een expositie geopend, waar gedichten van mijn hand zijn geëxposeerd samen met werk van de kunstenares Lucy de Kruijf. De gedichten zijn geschreven aan de hand van de werken van Lucy, en samen met het bijbehorende kunstwerk in de passepartouts verwerkt. Leuk om je eigen werk zo te zien hangen, en de positieve reacties erop te horen.

Ten arbeid!

De poorten openen zich
als een vuile grijns op een roetbesmeurd gezicht
met een trotse lach
begeven wij ons naar binnen en

in het zweet onzes aanschijns
zullen we bakens verzetten
de wereld bewegen
bouwen, vormen, creëren

Laat ons erdoor!

Afbeelding (C) Lucy 2009
Gedicht (C) Veter 2009

Een aantal gedichten zijn geschreven bij werken waarin bepaalde dierfiguren de revu passeren, en die mij inspireerden om gedichten te schrijven die herinneren aan de bevlogen taal van de socialistische activisten. Tot mijn verbazing kwam één der kunstenaars op mij af, om mij te vertellen dat hij bekend was met het werk van de socialistische dichter Veter, die aan het begin van de vorige eeuw leefde. Ik had nooit van de goede man gehoord, en zelfs na een rondje googlen weet ik niet meer dan zijn naam en zijn bestaan. Toch raar hoe het leven kan lopen.

Ida was ook bij de opening, en heeft zich heerlijk vermaakt met rondkruipen en (aan de hand en tegenwoordig maximaal drie stapjes los!) rondlopen tussen de benen van de bezoekers van de vernissage. Een leuke laatste dag voor onze vakantie, want morgen vertrekken wij voor zeven dagen naar Froidchapelle in het zuiden van België: Ida's eerste vakantie!