The Veils & Zita Swoon 28 november in 013

Voor het eerst sinds tijden ben ik weer eens naar een concert geweest, en wel in het verre Tilburg, maar het concert was de reis meer dan waard.

Tot voorheen had ik nog nooit gehoord van The Veils. Mijn bestemming was dan ook Zita Swoon, de band van (ex-dEUS) Stef Kamiel Carlens, van wie ik al minstens vijf concerten heb meegemaakt en waar ik elke keer weer volledig heb genoten. Maar wat een geweldige band is The Veils. Deze Nieuw-Zeelandse band, gevormd rond zanger/gitarist Finn Andrews (GB/NZ), kwam fiks in de belangstelling met hun eerste album The Runaway Found uit 2004, maar kwam pas echt uit de kast in 2006 met het schitterende Nux Vomica. Op deze plaat kwam de getergde stem van Andrews pas echt tot zijn recht in de songs die een kruising kunnen zijn tussen Nick Cave & the Bad Seeds, Morrissey/The Smiths en Sixteen Horsepower. Prachtige, krachtige songs met een fikse hoeveelheid pathos, alles sterk ten hore gebracht door het viertal en met verve geleid door Andrews. Vorig jaar schijnen ze al furore gemaakt te hebben op Lowlands, dus laat The Veils maar doorgaan met goede optredens geven en mooie albums maken, dan komt het wel goed met Andrews c.s.

De hoofdact was voor mij natuurlijk Zita Swoon. Hun vijfde studioalbum Big City (2007) was me wat tegengevallen. Zita Swoon is een veelzijdige band, die net zo makkelijk swingende rock, funk, disco als jazz ten gehore brengt en elk album dat ze hebben uitgebracht heeft een sterk eigen geluid. Hun voorlaatste album A Song About A Girls hield een stijlverandering in waarmee niet alle liefhebbers even gelukkig waren. Geen vrolijke poppy nummers meer, maar een meer ingetogen sfeer, soms in het Frans gezongen en met nummers die als chansons bestempeld konden worden. Prachtig, maar heel anders dan de fans gewend waren. Deze stijl werd voortgezet op Big City, maar op een wat minder sprankelende manier. Bij het beluisteren van het album had ik trouwens wel het gevoel dat het live allemaal goedgemaakt kon worden. En dat was ook zo, want wat een sterke liveband is Zita Swoon toch. De charme en uitstraling van Stef, de geweldige muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld, het plezier dat van de hele band afstoomt, de energie, het vakmanschap: alles zorgt ervoor dat een optreden altijd een feest is om bij te wonen. Toch miste ik wat van de energie die er de voorgaande optredens voor zorgde dat het publiek volledig meeging met de band. Alle nummers werden perfect ten gehore gebracht, met elke keer weer verrassende wendingen en arrangementen, maar de sprankeling was er niet helemaal. Pas bij het toegift kwam deze terug met een bite. Nummers als My Bond with You and Your Planet: Disco! en Jintro & The Great Luna brachten eindelijk de benen van de vloer en het publiek buiten zinnen, zodat ook dit optreden toch weer in mijn lijstje kan van ervaringen om niet gauw te vergeten.

Cijfer: 8,5 (The Veils) / 8 (Zita Swoon)

Als afsluiter nog een geweldig filmpje van Zita Swoon die Jintro & The Great Luna ten gehore brengen aan het winkelend publiek in Antwerpen.

5 gedachten over “The Veils & Zita Swoon 28 november in 013

  1. Geweldig boeiend mens die stef kamil,in z’n eigen ontworpen pakjes ziet ie er soms wat vreemd uit,maar muziek maken kan ie zeker!
    fijn dat het een leuk uitje werd!

  2. Zita Swoon klinkt mij beter in de oren dan The Veils (waar ik nog nooit van heb gehoord, maar wat ik eerlijk gezegd ook niet zo betreur!).

  3. Haha, soms loop ik een beetje achter;-)
    Afgelopen weekend heb ik van de Sint net Worst Case Scenario van dEUS gekregen. Maar Zita Swoon klinkt zo op het eerste gehoor ook wel goed.

  4. Leuk om te lezen dat je The Veils zo goed vond. Ik las vorig jaar rond Lowlands een interview met Andrews in de krant, zag ze een paar dagen later op t.v., kocht de cd en zag ze in oktober ’06 in Paradiso. Fantastisch! Ik wist niet dat ze weer in Nederland waren, ik zou ze graag nog eens zien! groet!
    Karin

Reacties zijn gesloten.