Warme man?

Nu de borstkankermaand weer voorbij is, en we eindelijk het goede nieuws ook in de openbaarheid hebben geworpen, leek het me een goed moment om het interview uit de Pink Ribbon hier te publiceren en de bijbehorende foto. Mét toestemming van de auteur overigens. Het tijdschrift ligt overigens nog tot eind november in de winkels, dus als je nog een bijdrage wilt leveren aan behandeling van en voorlichting over borstkanker, ren dan naar die winkel, of bestel het blad op deze site.

Jaco in Pink RibbonHij mocht niet instorten van zichzelf, maar het gebeurdetoch. Jaco (32) woont samen met zijn vriendin Judith (34), bij wie in augustus2004 een knobbeltje werd ontdekt in haar linkerborst.
"Eigenlijk wist Judith al meteen dat het knobbeltje in haar borstkwaadaardig was. Maar waar we nooit op hadden gerekend, was dat het een zeeragressieve, snelgroeiende en hormoongevoelige tumor bleek te zijn, waardoorJudith niet alleen een borstbesparende operatie kreeg, maar ook chemotherapie,bestralingen, een immuuntherapie met het medicijn Herceptin én een hormoonkuurwaardoor ze minstens twee jaar lang in een soort kunstmatige overgang zouworden gebracht. Of ze daarna nog vruchtbaar zou zijn, was nog maar zeer devraag. Het akelige was dat we op dat moment al een poosje bezig waren omzwanger te worden, we hadden -en hebben- een kinderwens. Zou die ooit vervuldworden? En zou ze wel weer helemaal beter worden? De artsen konden en wildendaar geen enkele uitspraak over doen.”

”Het was echt een rótperiode. Eerst drie maanden chemotherapie. Judith werdkaal, was moe en voelde zich doodziek. We waren voor die tijd een actief stel,beiden met een heel druk leven. We gingen vaak uit en Judith werkte minstenstwee avonden per week. Maar toen was ze ineens fulltime thuis en tot weinig instaat. Maar ik zat ook vrij slecht in mijn vel. Ik raakte door bezuinigingen endeel van mijn werk kwijt en heb noodgedwongen een freelance project aangenomendat veel tijd kostte. Ondertussen was ik natuurlijk ook op zoek naar nieuw werken bezig met de verbouwing van ons huis. En daarnaast dan nog alle telefoontjesvan vrienden en familie, ontelbaar veel ziekenhuisbezoeken en natuurlijk hethele huishouden. In die tijd stond ik daar overigens niet bij stil. Ik wilde ervoor 100% voor Judith zijn. En dus ging ik onvermoeibaar door.”

Van de hormoonkuur die volgde kreeg Judith overgangsklachten:stemmingwisselingen, huilbuien, stramme gewrichten en opvliegers. Ze was vaakdepressief en ongelukkig. Op een gegeven moment zei Judith tegen me dat ik maareen andere vriendin moest zoeken. Een gezonde vriendin, die niet zeurde, waarik leuke dingen mee kon doen en gewoon kinderen mee kon krijgen. Ik ging toentwijfelen: ergens wilde ik graag weg uit deze mallenmolen van ziekte enellende. Heel verwarrend, want ik hield toch veel van haar? Uit gesprekken metvrienden, bleek dat dit soort gevoelens helemaal niet zo gek waren. Natuurlijkwilde ik weg, wilde ik van de constante ziekenhuisgang af, van de ellende,bijwerkingen, pijn, frustraties, het onbegrip en gezeur. Ik wilde weg van dekanker, maar níet van Judith zelf! Ik heb toen ook bewust wat meer ruimte voormezelf genomen en dat hielp.”

”In december 2006 is Judith gestopt met de hormoonkuur. En in die periode benik ingestort. Ik kon letterlijk niet meer. Ik was op en heb me ziek gemeld. Datvond ik moeilijk. Verstandelijk lukte het me wel om het te zeggen: ‘Ja, ik hebeen moeilijke tijd gehad. Ja, ik heb mijzelf weggecijferd om voor Judith tezorgen. Ja, ik heb me groot gehouden, het huishouden verzorgd, de administratiegedaan, gewerkt, een nieuwe baan aangenomen, Judith beschermd tegen zoveelmogelijk zaken die haar moeite kosten, Judith ondersteund in haar zware strijdtegen kanker.’ Maar gevoelsmatig durfde ik het niet los te laten. Tweeëneenhalfjaar lang had ik mijn hoofd omhoog gehouden, heb ik mij sterker voorgedaan danik eigenlijk was, mijn eigen problemen weggewuifd en klaargestaan voor anderen.Het kostte me moeite om toe te geven dat ik het niet meer kon.

Langzaam krabbelen we op. Judith krijgt meer energie. Ze is onlangsvoor het eerst weer ongesteld geworden, dus dat geeft hoop voor haarvruchtbaarheid. Ze is weer aan het werk en onderneemt steeds meer dingen. Maarons leven zal nooit meer zo onbezorgd zijn als vroeger. We zijn vriendenkwijtgeraakt: vrienden die niet met ziekte en verdriet overweg konden. Anderevriendschappen zijn juist versterkt. En Judith heeft ook veel vriendinnengekregen via de Amazones, een steungroep voor jonge vrouwen met borstkanker.Daar heeft ze enorm veel aan gehad.
Het gaat goed met Judith en het gaat goed met ons. Ik durf eindelijk weer meteen beetje vertrouwen naar de toekomst te kijken."

(Uit: Pink Ribbon Magazine 2007. Tekst: Marieke ’t Hart, Top Santé. Foto: Patricia Steur www.patriciasteur.nl)

6 gedachten over “Warme man?

  1. Een mooi stuk met een hele mooie foto.
    Het bezorgd me een brok in mijn keel en het gevoel je een dikke knuffel te willen geven!
    Je bent een kanjer!

    liefs,
    Ester

  2. mooi intervieuw, mooi verhaal over een heel zwaar deel van je leven!!
    ik wens jullie allebei ongeloofelijk veel geluk!!
    alledrie eigenlijk he?? 😉
    geniet ervan met volle teugen, laad je lijf en hart en ziel en energie weer op met het geluksgevoel…
    het is je gegunt!
    knuffel Janneke
    (via Judith 😉

  3. Ik had het blad gekocht en gelezen en je hangt nu boven mijn bed.De eerste twee dingen zijn waar, dat hangen niet hoor. Het zat in mijn handbagage toen.
    Het was een mooi interview. Heb het blad laten liggen..helaas, maar nu lees ik het dus weer.
    Dikke knuf voor een warme man.

    Van een warme vrouw.
    Kimberley

  4. Het interview kende ik en het is geweldig dat je nu, ook door de zwangerschap, het vertrouwen in jezelf en in het leven hebt herwonnen. Proficiat!

Reacties zijn gesloten.