Bang en blij

Het is een bizar gevoel, dat vader worden. Een enorme toekomst komt op je af denderen, achttien jaar zul je verantwoordelijk zijn voor iemand die dat niet is. Ieder stap zul je proberen voor te zijn, je voor het hoofd slaan als je iets vergeten bent, naar het kind zul je zo relaxed mogelijk zijn, maar van binnen sla je duizend angsten uit. En dit alles gaat gepaard met een trots en een liefde die bergen kan verzetten, iedere beweging, ieder woord van dat mormel zul je de hemel in prijzen, zien als vooruitgang, als een wonder. En hoe gewoon het ook is, een kind, want hoeveel kinderen zien er jaarlijks wel niet het levenslicht, toch is het een wonder, een zelfgekozen mirakel waar we jaren op gehoopt hebben, gevreesd dat het niet meer zou komen, niet meer durven hopen,