Een noodzakelijk afscheid

Ik heb vandaag het contact met mijn ouders in de koelkast gezet. Ik kon niet meer omgaan met de manier waarop zij zich opstelden in een situatie die mij schaadde.

Striptangs3

Vanmiddag was ik bezig met het strippen van een draad, en ik moest daarbij denken aan mijn vader. Hoe hij mij dat leerde, dat ik het eerst verkeerd deed, zodat er op de verkeerde plekken draad kwam bloot te liggen, maar dat ik daarna begreep hoe het moest, en mij de techniek eigen maakte. Tegenwoordig gaat dat best goed (al komt er nog steeds regelmatig draad bloot te liggen op de verkeerde plek) en is het een manier die van mij is.
Maar vandaag leef ik in een sfeer van afscheid, van afstand, van onbegrip, van voor mijzelf kiezen, op een moment dat ik mijzelf nog niet goed ken, maar op mijzelf ben aangewezen. Ik kan niet meer terugvallen op mijn ouders voor dingen die ik nodig heb. Nu ik voorlopig afscheid heb genomen van mijn ouders word ik extra op mijzelf teruggeworpen en moet ik het echt alleen doen, zonder hulp, zonder advies.
Ik weet dat dat de enige manier is, dat een jongen op gegeven moment de hand moet loslaten van zijn ouders, maar dit moment, deze dag dondert deze wetenschap over mij heen: dat ik alleen ben, ouderloos, familieloos. Een man.

Ik heb een verleden. Dat verleden heeft mij gemaakt wie ik ben, alle goede en slechte eigenschappen, alle sterktes en zwakheden. Ik kan niet veranderen wie ik ben, ik kan niet mijn verleden veranderen; een verleden dat zowel goede als slechte kanten kent. Begrip en onbegrip. Mijn moeder die naar mij luisterde toen ik als puber mijn eerste depressieve periode kende, mijn eerste gevoel van unheimlichheit had, slecht in mijn vel zat, niet kon omgaan met de werkelijkheid waarin ik mij bevond. Ze stelde mij gerust, troostte mij, was er voor mij.

Ik zie de gezichten van mijn ouders voor mij, de vriendelijke blik die in mijn geheugen staat gegrift, dat ze voor mij klaarstonden als ik om hulp vroeg, mij troostten als ik verdriet had, mij ruimte gaven;zeiden dat het ze niet uitmaakte wat ik deed, wat ik studeerde, als ik maar gelukkig was. Ik vind het zo moeilijk om dat nu allemaal tegen mijzelf te moeten zeggen. Ik vind het moeilijk om niet meer afhankelijk van ze te zijn, hoe nodig dat ook was: het was een amputatie.

In de afgelopen weken hebben wij de schuur gehalveerd. De schuur was veel te groot, een groot deel van de ruimte gebruikten we niet en al jaren waren we dit van plan, was het een doorn in het oog, was het nodig. We waren niet gelukkig met de tuin zoals die was: hij moest veranderen. Met mokers en zagen zijn we de boel te lijf gegaan, het dak eraf, de muren omver, en nu de schuur voor de helft weg is, zijn we gelukkig met de ruimte die we nu hebben, met de nieuwe mogelijkheden.Al drie weken zijn we bezig om de broodnodige amputatie van de schuur te cosmetiseren, zoveel mogelijk oud materiaal te gebruiken om nieuwe dingen van te maken. Voor de elektra gebruik ik voormalige stroomdraden uit de oude schuur. Ik mis de oude schuur niet, ben zelfs erg blij dat we nu een kleinere, handzame schuur hebben, en een flink stuk terras erbij. En toch denk ik soms terug aan de oude schuur. Hoe de vorige bewoners daar trots op waren, het gebruikten als hun werkschuur. Er zijn dingen gecreƫerd die nu weg zijn, of elders, en waar wij geen weet van hebben. Misschien heeft de vorige bewoner er wel een wieg gemaakt voor zijn kind, misschien een fotolijst. Ik zal het nooit weten.

Met pijn in mijn hart denk ik aan het verleden dat ik nu achter mij laat, en tegelijkertijd met mij meedraag. Blij ben ik niet, maar al wie bevrijd is, denkt met gemengde gevoelens terug aan de tijd dat hij niet vrij was.

Een gedachte over “Een noodzakelijk afscheid

  1. When you’re weary, feeling small,
    When tears are in your eyes, I will dry them all;
    I’m on your side. When times get rough
    And friends just can’t be found,
    Like a bridge over troubled water
    I will lay me down.

    When you’re down and out,
    When you’re on the street,
    When evening falls so hard
    I will comfort you.
    I’ll take your part.
    When darkness comes
    And pain is all around,
    Like a bridge over troubled water
    I will lay me down.

    Sail on, sail on by.
    Your time has come to shine.
    All your dreams are on their way.
    See how they shine.
    If you need a friend
    I’m sailing right behind.
    Like a bridge over troubled water
    I will ease your mind.

    Ik houd van je!!!!

Reacties zijn gesloten.