Kunst, geen kunst

In een wereldstad als New York, zou het heel gek zijn als je niet op elke straathoek geconfronteerd zou worden met kunst, of iets dat erop lijkt. Als afsluiter van mijn verslaggeving van onze tijd in New York daarom een fotolog in de stijl van Tagrijn en Leidse Glibber.

Onderstaand bol sierde ooit het plein tussen de Twin Towers. Kunstenaar Fritz Koenig besloot om na de aanslagen op 11 september het beschadigde kunstwerk niet te herstellen, maar het daarentegen in de huidige gehavende staat te laten voortleven als herinnering aan hen die vielen bij de aanslag. Oplettende lezertjes herkennen de roofvogel uit een eerder logje.

The New Museum doet zijn naam maar deels eer aan, want onderstaand gebouw werd geopend op de 30e verjaardag van de instelling, niet vreselijk nieuw dus. Het museum heeft geen vaste collectie, omdat het erop is gericht om alleen nieuwe kunst te tonen van verse, toonaangevende kunstenaars. Het nieuwe gebouw was nog geen maand open toen Judith en ik er waren, en is gebouwd midden in de drukke volkswijk The Bowery, om een duidelijk signaal te geven dat kunst en de maatschappij zeer nauw met elkaar zijn verwant.

Doordat het gebouw zo nieuw was, waren de toiletten, naast extreem esthetisch (en leeg!) ook nog bijzonder proper.

Op de asfalt tegenover het museum waren deze figuurtjes aangebracht. Lezersvraagje: kunst, of geen kunst?

De volgende dag besloten we langs het Guggenheim Museum te gaan. Een bezoek zou er niet inzitten, dus wilden we alleen even naar de prachtige creatie van Frank Lloyd Wright kijken en deze op de foto zetten. Het was dus behoorlijk teleurstellend toen het beroemde cirkelvormige hoofdgebouw in de steigers bleek te staan. Helaas pindakaas. Too bad sandwichspread.

Op naar het Museum of Modern Art dus maar. Dit fantastische museum herbergt een gigantische hoeveelheid kwaliteitskunstwerken, waaronder enkele zeer beroemde van Matisse, Mondriaan, Van Gogh, Warhol, Oldenburg en Pollock, in een schitterend, licht vormgegeven gebouw. En het allerbeste was: fotograferen mag! Hieronder de Broadway Boogie Woogie van Piet Mondriaan, waarin op een prachtige abstracte manier het ritme van deze drukke straat in New York is weergegeven. Het broertje, de Victory Boogie Woogie, heeft Mondriaan nooit afgekregen, maar het (bijna afgeronde) werk hangt nu mooi wel in het GEM in Den Haag.

Voor mijn eindexamen in 1993 heb ik een werkstuk over Andy Warhol geschreven, en ik was dus erg enthousiast om tegen de beroemde blikken Campbellsoep aan te lopen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat er 32 verschillende waren vastgelegd door Warhol.

Onderstaande objecten waren deel van een tijdelijke tentoonstelling over het werk van Martin Puryear. Deze kunstenaar maakt prachtige houten objecten, die allemaal een spanningsveld met de ruimte eromheen, of erin, aangaan. Zo kun je je voorstellen dat het 5m hoge wiel (Desire, 1981) in onderstaande foto een gigantische cirkel om de centrale as zou kunnen draaien, en dan niet meer in de ruimte past waar het zich nu in bevindt.

In het voorjaar van 2007 bezochten Judith en ik Scheveningen, waar een intrigerende beeldengroep van Tom Otterness onze aandacht trok. Otterness is een geëngageerd artiest, voor wie een lichte maatschappijkritiek geen vreemd verschijnsel is, maar die toch zo’n toegankelijke en frivole stijl heeft dat zijn werk eigenlijk iedereen aanspreekt. Ik wist dat hij in New York op een aantal openbare plaatsen beeldengroepen had geplaatst, en we waren dus blij verrast toen wij het metrostration 14th Street binnenwandelden en zijn bekende beeldengroepjes zagen.

Wij hebben ondanks onze moeie benen nog een half uur rondgelopen op het station, kijkend in hoeken en gaten op zoek naar nog meer beeldjes.

En thuis aanbeland bleek dat we nog niet de helft hadden gevonden. Misschien nog een keertje terug?

We eindigen dit log zoals het begon. Onderstaand afgietsel is gemaakt van de wortels van één van de ontwortelde bomen tijdens het instorten van de Twin Towers. Als eerbetoon aan de gevallenen is dit werk gemaakt en niet ver van Wall Street tentoongesteld om niet te vergeten wat er in 2001 is gebeurd.

(zo, heb ik ook weer eens wat gedaan met mijn opleiding: Culturele en Maatschappelijke Vorming, afstudeerrichting Kunsteducatie)

4 gedachten over “Kunst, geen kunst

  1. Mij spreekt de onderste en bovenste foto het meeste aan..ongetwijfeld ook door het verhaal erachter,maar ben algemeen wel van “grote”dingen.

  2. Die bovenste en onderste foto vind ik ook prachtig. En het werk van Martin Puryear, hout en groot en de ruimte eromheen uitdagend. Mooi. Al is het kleine volkje van Tom Otterness ook prachtig. Jammer dat je niet alles gevonden bleek te hebben, al is dat ook wel weer leuk eigenlijk. En idd een goed excuus om nog eens terug te gaan. 😉

    Of die afdrukjes op het asfalt kunst zijn? Naar mijn mening niet. Dan moet je alle graffiti ook als kunst beschouwen (en dat is vaak echt kunstig!). Of nu ja, officieel mag je het kunst noemen aangezien het een uiting, expressie is, maar voor mijzelf is het niets wat me uitdaagt, iets doet, raakt, en dus geen kunst.

  3. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo belangrijk om te weten of iets wel of geen kunst is. Als het mij raakt, voldoet het voor mij. Soms is graffiti op een schutting indringender dan een schilderij in het Stedelijk.

Reacties zijn gesloten.