Jezus…

… blies naar verluid zijn laatste adem uit op zijn 33e. Ik heb die leeftijd sinds vandaag bereikt, en hoop nog een stuk langer te mogen ademen. Mijn moeder bracht vandaag dit briefje voor mij mee, dat mijn oma 22 jaar geleden schreef voor mijn verjaardag.

briefje

Zoals dat gaat, zou ik niet meer weten of ik het (gebeden-)boekje nog ergens heb, en waarschijnlijk heb ik er een tijdje trouw uit gelezen, maar is dat versloft, net als mijn geloof dat ik op gegeven moment ook heb laten varen. Al heb ik wel het gevoel dat bepaalde waarden die ik hanteer afkomstig zijn uit mijn opvoeding en datzelfde geloof. Grootouders en ouders willen hun nageslacht van alles meegeven, maar slechts een deel ervan blijft hangen.

Net als mijn vader, die in het jaar dat ik geboren werd ook 33 werd, hoop ik mijn kind foutloos op te voeden. Dat is een (onhaalbaar maar strevenswaardig) ideaal, maar ik hoop wel dat ik haar alle goeds kan meegeven dat mijn vader mij heeft meegegeven. Dan moet ze toch een heel eind komen, dunkt me. Minstens 33 jaar.

5 gedachten over “Jezus…

  1. Aaahhhhhhhhhh een dag te laat! Nu ja, dan nog:

    Heeeeeeeeeeeel hartelijk gefeliciteerd! Je 33ste jaar ingaan met een ukkeltje op komst en een gezonde vriendin, je bent een rijk man, Jaco. 🙂

  2. De over-oma van nummer 3 placht ook regelmatig haar kleinkinderen te voorzien van dergelijke lectuur.
    L’histoire se répète…oftewel ‘niets nieuws onder de zon’. Maar leuk, dat de oma van nummer 3 dit lieve briefje zo lang bewaarde…

Reacties zijn gesloten.